ตอนที่ 1156 ผิดหวัง

เป่ยบูฉีเป็นคนช่างสังเกต และเหมือนเขาจะสังเกตเห็นว่าฉีเติ่งเสียนเริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว

เขารู้สึกพอใจ มองไปที่เฉินหยูราวกับจะบอกว่า ผู้ชายที่คุณชอบก็เป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น

"ผู้อาวุโสจี้ ผมต้องขอโทษหรือเปล่า?" ฉีเติ่งเสียนถามอย่างน่าสงสาร ภายในท้องเหมือนเต็มไปด้วยน้ำเน่า

เป่ยบูฉีพูดเสียงเย็นชา "ผู้อาวุโส เขาต้องขอโทษมา ไม่อย่างนั้นสมาคมหัวเมิ่นกับตระกูลจี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? เขาควรคุกเข่าขอโทษอย่างจริงใจด้วยซ้ำ"

ในใจฉีเติ่งเสียนแอบรู้สึกประทับใจ นานแล้วที่ไม่มีใครให้เขาคุกเข่าขอโทษแบบนี้!

พอมาได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกก็เลยรู้สึกดีงั้นเหรอ? หรือว่าเขาจะเป็นพวกมาโซคิสม์แบบเลขาหยาง?!

ผู้อาวุโสจี้กลับตอบอย่างเย็นชา "ที่นี่คือบ้านตระกูลจี้ คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านหรือไง? พวกเราจะตัดสินใจยังไงต้องให้คนนอกมาบงการตั้งแต่เมื่อไหร่?"

คำตอบของผู้อาวุโสจี้ต่างทำให้ทุกคนตะลึง

แม้แต่เฉินหยูเองก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงจนเกือบจะยกมือขึ้นป้องปาก

แน่นอนว่าเธอรู้ดี ว่าคนไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดินอย่างฉีเติ่งเสียนไม่มีทางกลัวแน่ ท่าทางเมื่อกี้แค่มองก็ดูออกแล้วว่าปลอม ไม่แน่ว่าอาจจะมีน้ำเน่าอะไรอยู่ในท้องของเขา

แต่สิ่งที่ทำให้เธอคิดไม่ถึงเลยก็คือ ผู้อาวุโสไม่คิดจะเอาผิดฉีเติ่งเสียน? แต่กลับเลือกที่จะมีปัญหากับสมาคมหัวเมิ่นแทนงั้นเหรอ?!

แต่การร่วมมือของตระกูลจี้กับสมาคมหัวเมิ่นไม่ใช่แค่เรื่องที่ดินกับการก่อสร้างตึกสูงธรรมดาๆ แต่ยังทำให้พวกเขาสามารถเข้าสู่ตลาดของหนานหยางได้ด้วย

ผู้อาวุโสจี้จะยอมทิ้งผลประโยชน์มหาศาลนี้ไปง่ายๆเนี่ยนะ?!

เห็นได้ชัดว่าคำพูดของอาวุโสจี้อยู่เหนือความคาดหมายของเป่ยบูฉีมาก ใบหน้าหยิ่งผยองของเขาจึงแข็งค้างทันที

"ผู้อาวุโสจี้ คุณ......พูดอะไรน่ะ?!" เป่ยบูฉีถามอย่างตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม

ในทางกลับกัน ฉีเติ่งเสียนกลับมีสีหน้าผิดหวัง ถึงขั้นเจ็บปวดหัวใจด้วยซ้ำ

ทุกคนงงไปหมด ผู้อาวุโสจี้เข้าข้างพระอัครสังฆราชฉีขนาดนี้แล้ว เขาไม่พอใจสักนิดเลยเหรอ?!

หยางกวนกวนที่ยืนดูอยู่ข้างๆแทบจะกลั้นขำไม่ไหว ไอ้หมาตัวนี้ดูท่าอยากจะเก็บขนแกะอีกแล้วสินะ? เห็นตระกูลจี้เป็นแกะตัวอ้วนแล้วจริงๆใช่ไหม?

ในขณะที่คิด หยางกวนกวนก็เดินไปเตะเป่ยบูฉีจากด้านหลัง เขาถูกเตะอย่างแรงจนล้มลง คางกระแทกกับพื้นแตกจนเลือดไหล

"เป็นแค่หมาแต่คิดจะใช้ประโยชน์จากคน กล้ามากนะที่คิดจะทำลายความสัมพันธ์ของฉันกับฉีเติ่งเสียน!" หยางกวนกวนพูดเสียงเย็น

เธอกำลังโกรธจัด เมื่อวานตอนที่รู้เรื่องก็คิดไว้แล้วว่าชีวิตนี้จะต้องแก้แค้นไอ้ชีวิตสุนัขนี่ให้ได้ วันนี้ได้เจอตัวแล้ว ก็ต้องแก้แค้นให้สาสม!

เป่ยบูฉีร้องอย่างเจ็บปวด ก่อนจะพูดอย่างโมโห "ผู้อาวุโสจี้ คุณจะยืนดูผมถูกคนนอกรังแกเฉยๆงั้นเหรอ?"

"คนนอก? จะว่าไปแล้ว นายต่างหากที่เป็นคนนอก! ก็แค่เพลย์บอยบ้านรวยจากหนานหยาง มัวเสแสร้งอะไรอยู่ได้? ไม่ได้ทำการค้ากับสมาคมหัวเมิ่นก็ไม่เห็นเป็นไร!" ผู้อาวุโสจี้พูดเสียงเรียบ

"รีบวิ่งหางจุดตูดกลับบ้านไปซะตอนนี้ดีกว่า หรือต้องรอไปนอนข้างถนนก่อนถึงจะสำนึก?!"

ประโยคที่สองของผู้อาวุโสจี้คือภาษาถิ่นของเซียงซาน

เป่ยบูฉีกุมคางชุ่มเลือดของตัวเอง โกรธจนตัวสั่นไปหมด คิดไม่ถึงเลยว่าตระกูลจี้ที่ตนนับถือจะไม่ช่วยอะไรเขาเลยสักนิด แม้แต่ผู้อาวุโสจี้เองก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่จะร่วมมือกับสมาคมหัวเมิ่น! เป็นไปได้ยังไงกัน?