บทที่ 1000 ลงมือ

เซียวเทียนเฉิงไปเร็ว มายิ่งเร็วกว่า

“หมอเทวดาหลิน เหล่าจู่ตอบตกลงแล้ว ตอนนี้ไปรักษาอาการป่วยของเหล่าจู่ได้แล้ว”

เย่เซิ่งเทียนยิ้มและตอบว่า “ดีใจจัง กูชอบที่สุดที่จะคบค้าสมาคมกับพวกคุณที่คิดเร็วทำเร็วเช่นนี้ กูจะพูดไว้ตรงนี้เลยว่า ถ้าวิชาการแพทย์ของฉันใช้ประโยชน์ไม่ได้ กูจะไม่รับค่าตอบแทนใดใดเลย!”

พูดจบ ก็เดินตามวิญญาณหอคอยและเซียวเทียนเฉิงไปทางลานหลังบ้าน

เย่เซียวเทียนพูดต่อว่า “ท่านอาวุโส ฟากฝั่งคุณไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

ปู่หอคอยตอบว่า “เรื่องกล้วยๆ”

เย่เซิ่งเทียนไม่ได้กังวลอีก คราบใดที่ทางฝั่งปู่หอคอยไม่มีปัญหาอะไร วันนี้ ตระกูลเซียว พังพินาศแน่!

“เหล่าจู่อยู่ที่นี่แหละ”

เซียวเทียนเฉิงพสเย่เซิ่งเทียนและปู่หอคอยเข้าไปในห้อง

เหล่าจู่ตระกูลเซียวมีสีหน้าเขียวคล้ำ หันเหลือบไปมองเย่เซิ่งเทียนกับปู่หอคอย แดนสะพานเทพทั้งสองนี้เอง พูดว่า “นั่งเถอะ แม่นางน้อย อาจารย์ของคุณเป็นอาจารย์จากสำนักไหนหรือ? ไม่แน่ฉันเองอาจจะรู้จัก”

ในใจของเย่เซิ่งเทียนรู้สึกสงสัย ไม่ใช่ว่าเหล่าจู่ตระกูลเซียวได้รับบาดเจ็บสาหัสหรอกหรือ?

ทำไมตอนนี้ดูเหมือนไม่เป็นอะไรเลยหล่ะ?

“อาจารย์ของกูชื่อเสียงไม่โด่งดัง และก็ไม่อยากให้คนอื่นรู้ด้วย จะว่าไป กูมารักษาอาการป่วย ทำไมคุณต้องถามว่าอาจารย์ของกูเป็นใครด้วยหล่ะ? กลัวว่ากูจะหนีไม่รอดอย่างงั้นหรือ?”

ได้ยินคำพูดที่ไม่มีมารยาทแบบนี้ สีหน้าของเซียวเทียนเฉิงก็เปลี่ยนไปทันที คิดจะตำหนิแต่กลับโดนเหล่าจู่ตระกูลเซียวห้ามเอาไว้

เหล่าจู่ตระกูลเซียวลูบเครายิ้มและพูดว่า “ในเมื่อเย่อหยิ่งเช่นนี้ อาจารย์คุณคงไม่ธรรมดา การบำเพ็ญตนของฉันอยู่บนโต๊ะนี้ แต่ถ้าคุณรักษาไม่ได้ คุณเองก็ต้องแลกสิ่งของบางอย่างด้วยเช่นกัน”

เย่เซิ่งเทียนตอบกลับอย่างอารมณ์เสียว่า "พวกคุณเชิญฉันมารักษาอาการป่วย แล้วมาพูดแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?เรื่องไร้สาระพูดให้มันน้อยๆ แม้ว่าคุณจะเป็นผู้แข็งแกร่งของแดนทะลุเทพ แต่กูก็ไม่กลัวคุณหรอกนะ ในเมื่อกูกล้ารับปากแล้ว ต้องทำได้อยู่แล้ว"

เหล่าจู่ตระกูลเซียวมองด้วยสายตาพิเคราะห์ อยากจะรู้ว่าอาจารย์ของหลินเย่คือใคร แต่ยังไงก็ดูไม่ออก

หลินเย่กล้าพูดจาต่อหน้าเขาแบบนี้ นั้นหมายความว่าอาจารย์ของหลินเย่ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งของแดนทะลุเทพแน่ๆ

ไม่เช่นนั้น ไม่มีทางกล้าพูดจาอย่างบ้าคลั่งต่อหน้าเขาแบบนี้

แต่เขากลับประหลาดใจมาก เขาเป็นศิษย์ของปรมาจารย์คนไหนกันแน่