บทที่ 1032 วิหารปีศาจ

“พอแล้ว วันนี้เราสองคนก็พอแค่นี้เถอะ ฉันออกมานานๆไม่ได้ ทางฝั่งกัวเจิ้งจะเกิดความสงสัยได้”

หวังเซียวเซียวลุกขึ้น มองเย่เซิ่งเทียนด้วยสายตาซับซ้อนและพูดว่า: “น้องชาย สิ่งเดียวที่พวกเราคาดหวังก็คือคุณ ฉันรู้ว่าความรับผิดชอบเหล่านั้นคุณไม่อาจรับได้ ฉันก็ไม่อยากฝืนใจคุณเช่นกัน แต่เป็นไปได้ว่า ความหวังของยุคนี้ ก็มีแค่คุณแล้ว พวกเราต่างก็เป็นคน ดังนั้นพวกเราต้องทำเพื่อความรับผิดชอบ มีบางคนไม่อยากเป็นคน พวกเขาแค่อยากเอาชนะอยู่เหนือผู้คน คิดแค่ว่าอยากจะเป็นพระเจ้าที่อยู่สูงส่ง”

“ไม่ว่าเทพก็ดี นางฟ้าก็ดี ที่สุดแล้วก็ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกับเรา ไม่ว่าจะเป็นบรรพบุรุษสมัยโบราณที่เราคุ้นเคย หรือว่าบุคคลในตำนานเหล่านั้น ล้วนก็ยังอยู่ห่างไกลจากพวกเรา ถ้าเจอกันอีกในอนาคต ไม่แน่อาจจะเป็นเพื่อนหรือศัตรู ไปล่ะ”

เย่เซิ่งเทียนยังไม่ได้สติกลับมา หวังเซียวเซียวก็หายไปแล้ว

“เดินไปไวจริงๆนะ”

เย่เซิ่งเทียนพูดไม่ออกเล็กน้อย เขายังไม่ต้องการผลประโยชน์เลย ถึงกับต้องกลัวขนาดนี้ไหม?

ดูเหมือนว่าหวังเซียวเซียวไม่ค่อยมีเล่ห์เหลี่ยมนัก

แต่ก็ไม่เลว ให้เธอไปต่อสู้กับกัวเจิ้ง ตัวเองถึงจะมีเวลามาบำเพ็ญตน

ตอนนี้เขาไม่มีเวลามากนักที่จะไปวางกลอุบาย ฟ้าสยบจะกลายเป็นยังไง ก็ไม่เกี่ยวกับเขา

สิ่งที่เขาต้องการ เพียงแค่สหายสัมพันธมิตรคนหนึ่ง แค่พลังที่จะยับยั้งสรวงสวรรค์

เขาไม่มีเวลาว่างมาสนใจว่าฟ้าสยบเป็นยังไง

ถ้ากัวเจิ้งสามารถร่วมมือกับเขาได้ เขาก็จะไม่สนใจว่ากัวเจิ้งต้องการเป็นเจ้าแห่งฟ้าสยบหรือไม่

“ดินแดนลึกลับ……”

เย่เซิ่งเทียนขมวดคิ้ว ก่อนหน้านี้คิดไม่ถึงว่าดินแดนลึกลับจะสำคัญขนาดนี้

เขามองไปที่หนิงเจ๋อฮ่าว ถามว่า: “เหล่าหนิง คุณรู้จักดินแดนลึกลับมากน้อยแค่ไหน?”

หนิงเจ๋อฮ่าวคิดและกล่าวว่า: “ข้าน้อยรู้แค่ผิวเผินเท่านั้น ท่ามกลางดินแดนลึกลับอาจจะมีซากศพของพระเจ้าอยู่ ป้ายเรียกเซียนของตระกูลลี้ลับ มีความเป็นไปได้ว่าได้รับจากดินแดนลึกลับ ในขณะเดียวกัน ดินแดนลึกลับก็เป็นสถานที่ทดลองของตระกูลลี้ลับ พวกเขาอาจจะนำคนรุ่นหลังที่โดดเด่นของตระกูล เข้าไปฝึกในแดนลึกลับ ในตระกูลลี้ลับ ผู้ที่มีพรสวรรค์เหล่านั้นที่โดดเด่นที่แท้จริง ต่างก็อยู่ในการทดลอง และกำลังรอการเริ่มต้นของศึกครั้งยิ่งใหญ่”

เย่เซิ่งเทียนก็รู้ เรื่องมันไม่ได้ง่ายๆขนาดนั้นอยู่แล้ว

ตระกูลลี้ลับพัฒนามานับพันปี มันจะเป็นแค่พลังเล็กๆที่แสดงออกมาในปัจจุบันได้อย่างไร?