บทที่ 1040 รออะไรกันอยู่?

เหย้ซูหลิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย

จวบจนบัดนี้ ทุกคนต่างก็รู้ว่าหากได้รับมวลสารทิพย์ภายในร่างกายของเย่เซิ่งเทียนก็จะสามารถกลายเป็นเทพได้ หรือนี่จะเป็นข่าวปลอมที่สรวงสวรรค์ปล่อยออกมางั้นเหรอ?

เหย้ม่อฝืนยิ้มและพูดว่า: “ฉันเพิ่งเข้าใจในช่วงนี้ ถ้าสสารวิญญาณในร่างกายของเย่เซิ่งเทียนใช้ได้จริงๆ เย่เซิ่งเทียนก็ถูกมหาพญาเทพจับตัวไปตั้งแต่แรกแล้ว จากความแข็งแกร่งของมหาพญาเทพ คิดอยากจะจับเย่เซิ่งเทียนง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ”

“แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนี้ นั่นเป็นเพราะอะไรล่ะ? ตามข่าวในก่อนหน้านี้ เขาต้อนเย่เซิ่งเทียนทีละขั้นๆให้จนมุม ไม่ใช่เพื่อมวลสารทิพย์ในตัวของเย่เซิ่งเทียนหรอกเหรอ? ตอนนี้กลับไม่มีการลงมือกับเย่เซิ่งเทียน หรือเขาจะกลายเป็นคนใจดีไปแล้วงั้นสิ? ดังนั้นฉันเดาว่า เป็นไปได้ว่าจะให้เย่เซิ่งเทียนไปที่วิหารปีศาจ”

เหย้ซูหลิงก็ยิ่งไม่เข้าใจ: “แต่วิหารปีศาจมีอะไรล่ะ?”

เหย้ม่อส่ายหน้าและพูดว่า: “ไม่ชัดเจน เกรงว่ามีเพียงแค่มหาพญาเทพที่รู้แล้ว ฉันรู้แค่ว่า ทางฝั่งวิหารปีศาจมีบางสิ่ง ไม่สามารถเปิดได้ ขาดกุญแจไปดอกหนึ่ง ดูจากเหตุที่ส่อให้เห็นแต่ละอย่างในตอนนี้ เย่เซิ่งเทียนก็คือกุญแจดอกนั้น ท่ามกลางวิหารปีศาจ อาจจะมีโอกาสที่จะเป็นเทพได้จริงๆ! การเปิดวิหารปีศาจในครั้งนี้ เกรงว่าเป็นโอกาสการมาถึงของกลียุค！”

เหย้ซูหลิงรีบกล่าว: “งั้นตอนนี้ฉันจะไปติดต่อเย่เซิ่งเทียน ให้เขาไม่ต้องไป”

เหย้ม่อส่ายหน้าและพูดว่า: “ไม่ต้องหรอก เย่เซิ่งเทียนต้องไปแน่ เพราะวิหารปีศาจก็เป็นโอกาสเดียวที่เขามี ทางฝั่งสรวงสวรรค์ไม่มีทางให้เวลาเขาในการเติบโต เขาทำได้เพียงเสี่ยงอันตราย นี่ก็คือแผนชั่วร้าย! ฉันเดาว่า สาเหตุที่บีบบังคับเย่เซิ่งเทียน เกรงว่าสถานที่แห่งนั้น มีเพียงแค่ผู้ที่มีเลือดเทพเผ่าซวนหยวนและเลือดเทพตระกูลเย่ถึงจะสามารถเปิดได้ นี่คือเหตุผลที่สรวงสวรรค์ ทำการทดลองอย่างไม่หยุดหย่อน”

พูดสิ่งเหล่านี้ในตอนนี้ ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

ก็ถือว่าเดาเจตนาของสรวงสวรรค์ออก แต่เย่เซิ่งเทียนมาถึงจุดนี้แล้ว ไม่สามารถถอยหลังได้

สรวงสวรรค์วางหมากไว้มาหลายปี ก็เพื่อที่จะสร้างกุญแจอย่างเย่เซิ่งเทียน

นี่ถึงจะเป็นเป้าหมายที่แท้จริงของสรวงสวรรค์

“งั้นตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี? หรือว่าจะทำได้แค่มอง?”

เหย้ซูหลิงรู้สึกไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่ แต่ก็ยังรู้สึกหมดหนทางอย่างยิ่ง

จนกระทั่งตอนนี้ เธอเพิ่งจะรู้สึกถึงความไร้อำนาจของเย่เซิ่งเทียนอย่างแท้จริง

เธอเพิ่งจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเย่เซิ่งเทียนอย่างแท้จริง

“แกเอาเรื่องพวกนี้ไปบอกเย่เซิ่งเทียน ส่วนจะทำยังไง ดูที่ตัวเขา พวกเราตระกูลเหย้ก็มีสิ่งที่ตัวเองต้องการ ไม่ใช่ว่าเราไม่ช่วยเขาในขั้นตอนนี้ แต่ยังไม่ถึงเวลาที่จะลงมือ เขามีความขุ่นเคืองอยู่ในใจก็เป็นเรื่องปกติ สุดท้ายแล้วโลกที่เขาเห็นในตอนนี้ นี่คือสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา”

เหย้ม่อพูดถึงเรื่องที่เข้าใจได้ยาก