บทที่ 1051 เคยสังหารเทพและปีศาจนับล้าน

เสียงที่ใต้ดินเงียบไปแล้ว

เหมือนกับมาถึงนรกชั้นที่ 18 มืดหม่นจนรู้สึกน่ากลัว

เย่เซิ่งเทียนขนหัวลุก ใต้วิหารปีศาจแห่งนี้มีสิ่งใดซ่อนอยู่? เกรงว่าไม่เพียงแค่เป็นช่องทางโลกชูร่าธรรมดาๆเช่นนี้

“นี่ นี่มันคืออะไร?”

เหย้เฉิงถามด้วยความหวาดกลัว เสียงเหล่านั้นเมื่อสักครู่ ทะลุทะลวงแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ราวกับว่ามันมีพลังเวทมนต์บางอย่าง ทำให้วิญญาณของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

เสียงเพียงอย่างเดียว ก็ทำเลือดทั้งร่างกายของเขาแข็งตัว และขยับตัวได้ยาก

นี่คือครั้งแรกที่เขาเจอเรื่องแบบนี้ หลังจากที่อยู่มาหลายพันปี

“กลุ่มวิญญาณเร่ร่อน ไม่ต้องกลัว”

โจวเฉิงดูเหมือนจะชินไปกับชีวิตแบบนี้แล้ว ไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

เย่เซิ่งเทียนถามว่า: “พวกนี้ มันมาจากไหนกัน?”

โจวเฉิงมีปฏิกิริยาตอบสนองเล็กน้อยกับคำถามนี้ กล่าว: “ตอนนั้นต่างก็ถูกพวกเราฆ่าตัดหัวจึงพ่ายแพ้ไป อย่างเทพปีศาจก็มีทั้งนั้น ตอนนั้นที่นี่ก็เคยสังหารเทพและปีศาจนับล้าน ความอาฆาตแค้นไม่ได้หายไป ก่อตัวเป็นทางผ่านโลกชูร่า สร้างสำนักที่นี่ เพื่อปราบคนเลว”

ปีศาจนับล้าน！

เปลือกตาของเย่เซิ่งเทียนกระตุก และถามโดยไม่รู้ตัวว่า：”พวกเขา คือแดนอะไร?”

โจวเฉิงพูดอย่างไม่สนใจแม้แต่น้อย: “กองทัพใหญ่ในตอนนั้น ที่อ่อนแอที่สุดก็คือแดนทะลุเทพ นี่คือการต่อสู้ของเหล่าทวยเทพ แดนทะลุเทพเก้าวังก็เป็นเพียงแค่ทหารรับกระสุนก็เท่านั้น”

เหย้เฉิง เหย้หมิง เหย้เฟิง ทั้งสามมองหน้ากัน รู้สึกกลัดกลุ้มมาก

ที่แท้แดนที่พวกเขาคิดไปเองว่าน่าภาคภูมิใจ ตอนนั้นเป็นเพียงแค่ตัวรับกระสุนเท่านั้นเหรอ?

ทำไมรู้สึกว่านี่มันมีความหมายครอบคลุมรวมถึงพวกเขาด้วยล่ะ?

แม้ว่าไม่มีหลักฐาน แต่มักจะรู้สึกว่าโจวเฉิงไม่ชอบพวกเขา

เย่เซิ่งเทียนยิ้มอย่างเก้ๆกังๆ ในเมื่อพูดเช่นนี้ แม้แต่ตัวรับกระสุนเขาก็ไม่มีคุณสมบัติเลยด้วยซ้ำ

ผ่านไปเป็นแสนๆปี สิ่งมีชีวิตที่ถูกกดขี่ยังสามารถดำรงอยู่ได้ถึงวันนี้ สามารถจินตนาการได้ว่าแข็งแกร่งแค่ไหน

แม้ปัจจุบันแดนจะล่มสลายไปแล้ว แต่ก็ไม่ใช่การดำรงอยู่ที่เขาสามารถตีเสมอได้

โชคดีที่โจวเฉิงอยู่ ไม่เช่นนั้นแค่อาศัยการบุกเข้าไปแบบโง่ๆอย่างเขา เกรงว่าจะกลายเป็นเพียงแค่ขนมของคนเขาเท่านั้น