บทที่ 1053 ภาพสะท้อนไท่ซางโบราณ

เหย้เฟิงกล่าวว่า: “หมอนี่เหมือนกับเข้าใจบางสิ่ง ฉันรับรู้ถึงเขาหดหู่น้อยลงจากก่อนหน้านี้นะ”

เหย้หมิงพูดอย่างประหลาดใจว่า:“ไม่ได้เว่อร์ขนาดนั้นหรอกมัง? หมอนี่ทะลวงถึงแดนทะลุเทพหนึ่งวังยังไม่ถึงครึ่งเดือนนี่? แค่นี้ก็มีความเข้าใจใหม่แล้วงั้นเหรอ?”

เหย้เฉิงมองไปที่พวกเขาทั้งสองด้วยสีหน้าที่งุนงง

ฉันฟังพลาดไปหรือเปล่า?

คำพูดของโจวเฉิงเมื่อสักครู่ก็ปกตินี่?

ทำไมถึงทำให้เย่เซิ่งเทียนมีความเข้าใจใหม่ล่ะ?

โจวเฉิงกล่าวต่อ: “แดนเทพ ข้อที่ได้เปรียบที่สุด คือเข้าใจกฎ และกฎ ไม่จำเป็นต้องเป็นแค่คนแดนเทพเท่านั้นถึงจะเข้าใจได้ แดนเป็นสิ่งคงที่ คนเป็นสิ่งที่มีชีวิตอยู่ แดนไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ในยุคของพวกเรา แดนของผู้แข็งแกร่งก็ไม่ได้สูงมาก แต่ทรงพลังมาก คนที่แดนต่ำกว่าแดนเทพฆ่าคนแดนเทพ เทพฆ่าเซียน ก็ใช่ว่าจะไม่มีเกิดขึ้น ไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงแดนนั้นแล้วค่อยไปบำเพ็ญตน”

เย่เซิ่งเทียนถามด้วยความสงสัยว่า: “แล้วกฎคืออะไรล่ะ?”

โจวเฉิงกล่าว: “ที่เรียกว่ากฎ ก็เป็นแค่กฎฟ้าดิน และทุกสรรพสิ่งในธรรมชาติเพียงเท่านั้น เกิดแก่เจ็บตาย ฤดูกาลผันผ่านมันก็ยังเป็นกฎ ยกตัวอย่างที่ง่ายที่สุด นั่นคือกฎของโลก ควบคุมคนว่าอะไรทำได้อะไรทำไม่ได้ นี่ก็คือกฎที่ง่ายที่สุด วางไว้ในหลักธรรม ดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิร่วงหล่น ฟ้าแลบฟ้าผ่า เป็นต้น กฎของโลกควบคุมผู้คน กฎแห่งสวรรค์และโลกควบคุมสรรพสัตว์ทั้งหมด”

เย่เซิ่งเทียนเข้าใจในทันที เมื่อก่อนไม่มีใครบอกสิ่งเหล่านี้ให้เขาฟัง

ทุกอย่างทำได้เพียงพึ่งความเข้าใจของตน ก็ไม่เหมือนวัยรุ่นเหล่านั้นในตระกูลลี้ลับมีคนมาคอยชี้นำ เขาเดินมาถึงวันนี้ ล้วนแล้วก็พึ่งความเข้าใจของตัวเองทั้งหมด

ดังนั้นโจวเฉิงจึงเขี่ยเล็กน้อย และเย่เซิ่งเทียนเปรียบเสมือนสายฝนหลังจากความแห้งแล้ง มองเห็นสว่างในความมืดมิด

ความสงสัยเหล่านั้นในก่อนหน้านี้ ได้คลายลงในทันที

ที่เรียกว่าได้ฟังประสบการณ์ เหมือนได้เรียนรู้จากการอ่านหนังสือมา 10 ปี ที่พูดมาก็มีเหตุผล

ไม่ใช่พูดคำเดียวก็เหนือกว่าการอ่านหนังสือ 10 ปี และเมื่อติดอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก มีคนขยับเล็กน้อย ชีวิตก็จะกลับคืนสู่ความปกติสุข ความจริงได้กระจ่างแจ้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เย่เซิ่งเทียนปิดตาทั้งคู่ และไม่ขยับ

เหย้หมิงถามด้วยความสงสัย: “หมอนี่เป็นอะไรไป? ไม่ใช่ว่าจะถูกจิตมารครองงำหรอกนะ?”

เหย้เฟิงพูดอย่างครุ่นคิดว่า: “เขา เหมือนว่าจะกำลังจะเข้าสู่เต๋า!”

“เข้าสู่เต๋าเหรอ?”

เหย้เฉิงใจสั่นสะท้าน จ้องมองเย่เซิ่งเทียนด้วยความเหลือเชื่อ

เข้าสู่เต๋า เข้าใจกฎ นั่นไม่ใช่ว่าเป็นแดนทะลุเทพหรอกเหรอถึงจะทำได้?

ตอนนี้เย่เซิ่งเทียนเป็นเพียงแดนทะลุเทพหนึ่งวังเท่านั้น ทำไมเขาถึงสามารถเข้าสู่เต๋าได้ล่ะ

หรือว่าจะเป็นโจวเฉิง?

ดวงตาทั้งหกของทั้งสามคนจับจ้องไปที่โจวเฉิง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวัง

เย่เซิ่งเทียนเป็นเพียงแค่แดนทะลุเทพหนึ่งวังเท่านั้น และพวกเขาทั้งสามคนเป็นแดนทะลุเทพเก้าวังแล้ว ถ้าโจวเฉิงสามารถให้คำชี้แนะได้ งั้นพวกเขาจะไม่ยิ่งทะลวงผ่านได้ง่ายกว่าเย่เซิ่งเทียนอีกเหรอ?

“ผู้อาวุโส……”

เหย้เฉิงยังไม่ทันได้พูด โจวเฉิงก็หันหลังกลับและเดินไปยังโถงข้างหลัง โดยไม่สนใจพวกเขา

ทั้งสามคนรู้สึกลำบากใจแล้ว