บทที่ 1086 ขาดเดี๋ยวนี้

“เขาอยากทำลายค่ายกลมัดเทพด้วยมือเปล่า คิดเพ้อเจ้อในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ ควบคุมไปสุดกำลัง!”

มองเห็นเย่เซิ่งเทียนไปดึงลวดลายของค่ายกลมัดเทพนั้น เทพอาวุโสตะวันตกตะโกนออกมา ให้เจ้าพญาสวรรค์ทั้งเจ็ดควบคุมสุดกำลัง

ค่ายกลมัดเทพ เห็นแค่ชื่อมันก็รู้ความหมายได้ แม้ว่าเป็นเทพเจ้า ยังสามารถคุมขัง แล้วปิดล้อมฆ่าได้

คาดไม่ถึงเย่เซิ่งเทียนอยากจะทำลายค่ายกลมัดเทพด้วยมือเปล่า เป็นการคิดเพ้อฝันจริงๆ เลย

“รีบช่วยเซิ่งเทียนเร็ว!”

เหย้หมิงตะโกนขึ้นทีหนึ่ง ต่อยไปทางค่ายกลมัดเทพหมัดแล้วหมัดเล่า

เหย้เฉิงกับเหย้เฟิง ก็ลงมือในชั่วพริบตา

เย่เซิ่งเทียนไม่รู้จักค่ายกลมัดเทพดีพอ แต่พวกเขานั้นรู้ดี

ตอนนั้นค่ายกลมัดเทพอันนี้ ไม่รู้ว่าปิดล้อมฆ่าเทพเจ้าไปมากเท่าไรแล้ว

เป็นขบวนการอันโหดเหี้ยมครั้งใหญ่ เพียงแค่นึกไม่ถึงว่า สรวงสวรรค์จะควบคุมค่ายกลมัดเทพไว้แล้ว

ก่อนหน้าปิดผนึกฟ้าดิน บนโลกมีคนทรยศแน่นอน

ไม่อย่างนั้นค่ายกลมัดเทพที่พวกเขาใช้ไม่เป็นกัน แล้วคนของสรวงสวรรค์จะใช้เป็นได้อย่างไร?

พวกเขาก็เพียงแค่เคยได้ยินมา

เรื่องราว ไม่ได้ง่ายดายแบบที่พวกเขาคิดไว้ขนาดนั้น

บางทีก่อนหน้าที่จะปิดผนึกฟ้าดิน ก็มีคนทรยศแล้ว ส่วนเวลานั้น เหล่าทวยเทพปีศาจล้วนอยู่กันหมด

คนที่กล้าทรยศ เบื้องหลังคงจะคือการมีอยู่ที่นึกไม่ถึงคอยสนับสนุนแน่

ถ้าเป็นแบบนี้จริง อย่างนั้นเวลาหมื่นปีนี้ก็คือเกมฉากหนึ่ง

พวกเขาทุกคน ล้วนเป็นเพียงหมาก

แต่ไหนแต่ไรมานี้ พวกเขาคิดว่าผู้ทรยศ คือคนที่ปรากฏตัวหลังจากปิดผนึกฟ้าดิน

เพราะหลังจากปิดผนึกฟ้าดินไม่มีทางกลายเป็นเทพ คนส่วนหนึ่งไม่มีความหวังแล้ว เมื่อไม่มีทางเลือกดังนั้นเลยต้องเสี่ยง ถึงเลือกทรยศกัน

ตอนนี้ค่ายกลมัดเทพปรากฏออกมา ดูแล้วไม่ใช่แบบนี้ คือก่อนหน้าปิดผนึกฟ้าดินก็มีคนทรยศต่อเผ่ามนุษย์แล้ว

สรุปเป็นใคร?

ผู้ทรยศก่อนที่จะปิดผนึกฟ้าดิน นั่นไม่ใช่การมีอยู่ที่พวกเขาสามารถจัดการได้

ถ้าสิ่งที่คาดเดาเป็นเรื่องจริง อย่างนั้นต่อไปนี้หลังจากยุคสมัยของศึกใหญ่เปิดฉาก ก็อันตรายแล้ว

ศัตรู อยู่ทุกหนทุกแห่ง

สิ่งสำคัญสุดคือ พวกเขายังไม่รู้ว่าใครเป็นศัตรู

ถ้าเป็นแบบนี้จริง อย่างนั้นการทรยศ เป็นไปได้มากว่าคือเรื่องหลังจากที่จักรพรรดิไท่หายตัวไป เป็นไปได้มากว่ายังเชื่อมโยงถึงสงครามแห่งการตั้งเทพครั้งนั้นหลังจากจักรพรรดิไท่หายไปด้วย

ความคิดสารพัดปรากฏขึ้นในหัวสมองของเหย้เฉิงฉับพลัน เขาไม่กล้าคิดไปลึกมากกว่านี้ และไม่กล้าพูดความคิดอันนี้ออกมาด้วย

การคาดเดาอันนี้ ทำให้เขารู้สึกสิ้นหวัง

เชื่อมโยงไปถึงการทรยศระดับสูงกว่านี้ เขาจะทำอย่างไรได้?