บทที่ 437 ขุนหลวงถูกทุบตี

เมื่อเห็นการมาถึงของรถพิเศษ เย่ห้าวที่เกือบจะตกใจตาย ในที่สุดก็ดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมา และกล่าวว่า “อดีตจอมพลมาแล้ว เย่เซิ่งเทียน แม้แต่ขุนหลวงก็ไม่สามารถปกป้องเจ้าได้แล้ว”

“แล้วยังไง?”

เย่เซิ่งเทียนมองไปที่เย่ห้าวอย่างสนุกสนาน

เย่ห้าวตกตะลึง เขาไม่นึกเลยว่า ลูกชายตัวเองคนนี้ จะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

แม้แต่กขุนหลวงเองก็ยังต้องเข้าไปทักทายเขาด้วยตัวเอง แต่เย่เซิ่งเทียนกลับยังคงสงบอยู่

“คุกเข่าลงและยอมรับความผิดในที่สาธารณะ ทำลายการปลูกฝังด้วยตัวเอง ทิ้งลูกสาวของคุณไว้ในตระกูลเย่ แล้วคุณก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้”

เย่ห้าวสงบลงมาก เขารู้สึกว่าเย่เซิ่งเทียนมาถึงจุดสิ้นสุดแล้วในขณะนี้ “ถ้าเจ้ายังดื้อรั้นขนาดนี้ มันก็มีเพียงทางตายทางเดียวแล้วเท่านั้น”

“โอ้? จริงเหรอ?”

เย่เซิ่งเทียนจ้องมองที่เย่ห้าวอย่างเฉยเมย

และในเวลานี้ ชายชราผมขาว แต่ดูแข็งแรงเป็นพิเศษก็ได้เดินลงจากรถพิเศษ

ทุกคนต่างดูเคร่งขรึม และเต็มไปด้วยความเคารพ แม้แต่เหล่าพวกจ้าวกั๋วจู้ ก็ยังทำตัวเชื่อฟังจนเหมือนเป็นเด็กคนหนึ่งเลย!

อดีตจอมพล เป็นถึงเทพสงครามคนแรกในรุ่นที่สองของประเทศต้าเซี่ยเลยทีเดียว!

กลุ่มพวกหร่วนซื่อสงและกัวปิง ต่างพากันตามหลังขุนหลวงหยางทาว ไปต้อนรับอดีตจอมพล

สายตาของหยวนเวินจินซับซ้อน เขามองหน้ากับเฉิงเทียนกุ้ย และเหลือเพียงรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเท่านั้น

ตอนนี้มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นถึงรู้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของเย่เซิ่งเทียนคือเจ้าเทพ มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นถึงตระหนักได้ว่า ยิ่งบุคคลที่ตระกูลเย่เรียกมาในเวลานี้มีตัวตนสูงส่งเพียงใด ก็จะต้องอย่างอนาถมากยิ่งขึ้นเท่านั้น!

การเรียกอดีตจอมพลมา มันก็เป็นได้เพียงเครื่องเร่งจบชีวิตให้ตระกูลเย่เย่เท่านั้น!

แต่ทั้งสองไม่กล้าพูด และก็ไม่มีโอกาสได้พูด