บทที่ 449 ตบจนเจ้าขอโทษ

การได้ยินคำพูดประชดนี้ ทำให้หลี่หลานรู้สึกโกรธมาก และอารมณ์ดีที่จะได้กลับมาพบพ่อแม่ของเธอที่ตระกูลหลี่ ก็ได้หายไปในทันที

เย่เซิ่งเทียนเลิกคิ้ว และมองไปที่หญิงวัยกลางคนคนนั้น

ขณะที่หลี่หลานกำลังจะโต้กลับไป ซือซือในอ้อมแขนของเธอก็พูดว่า “คุณย่า ครูฟางหยวนกล่าวว่า คนที่ด่าคนคือคนที่ไร้การศึกษา และสะท้อนถึงการขาดการสั่งสอน เราไม่ต้องการไปสนใจกับคนแบบนี้เลย”

หลี่หลานหัวเราะคิกคักและพูดว่า “ถูกต้อง หลานรักของฉันพูดถูก ฉันจะไปเถียงกับคนที่ไม่มีการสั่งสอนเพื่ออะไร? หลี่เซียงหลัน ในปีนั้นฉันเป็นคุณหนูของตระกูลหลี่ แกเป็นอะไร? ก็เป็นแค่ลูกสาวของเมียน้อยเท่านั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของหลี่เซียงหลันก็แดงระเรื่อ ใบหน้าที่ทาด้วยแป้งไขมันหนาๆ ตอนนี้ก็เหมือนน้ำมันหมูชั้นหนึ่งถูกทาลงบนก้นของลิง และมันเป็นสีแดงและวาววับ

เธอคือลูกเมียน้อยของนายท่านตระกูลหลี่ เธอแข่งขันเพื่อชิงความโปรดปรานในเมื่อปีนั้น แต่แน่นอนว่าหลี่หลานไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาเลย

ตอนนี้หลี่หลานเปลี่ยนจากฟีนิกซ์สีทองเป็นไก่บ้านแล้ว เธอจะพลาดโอกาสดีๆ ที่จะเยาะเย้ยได้อย่างไร

แต่ไม่คาดคิดว่าเธอยังไม่ทันที่จะได้เยาะเย้ย หลี่หลานก็ได้พูดถึงเรื่องที่เป็นลูกเมียน้อยขึ้นมา เธอก็เป็นเหมือนแมวตัวเมียที่ถูกเหยียบหาง และขนก็ระเบิดขึ้นมาในทันใด

หลี่เซียงหลันพูดอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าพูดว่าอะไรนะ!”

หลี่หลานยกคางขึ้น และตะคอกอย่างดูถูก “สุนัขกัดฉัน หรือว่าฉันยังจะต้องกัดกลับไปงั้นเหรอ?”

ซือซือแก้ไขว่า “คุณย่า สุนัขจะไม่กัดคนโดยไม่มีเหตุผล สุนัขไม่ได้เลวทรามขนาดนั้น”

หลี่หลานพูดอย่างมีความสุขว่า “ซือซือฉลาดมากจริงๆ สุนัขจะไม่กัดใครโดยไม่มีเหตุผล หลี่เซียงหลัน แกเทียบไม่ได้แม้แต่สุนัขด้วยซ้ำ”

“แกกล้าด่าฉันงั้นเหรอ!”

หลี่เซียงหลันโกรธมากจนแทบจะระเบิด ชี้ไปที่หลี่หลานและซือซือแล้วด่าว่า “หลี่หลาน แกยังคิดว่าแกเป็นคุณหนูคนโตของตระกูลอีกเหรอ? ตอนนี้แกถือเป็นอะไร! ขาดผู้ชายไม่ได้จนต้องหนีไปกับผู้ชาย แกมันต่ำทรามขนาดไหน ผู้หญิงในตรอกซอยพวกนั้น ยังไม่ขาดของขนาดนั้นเหมือนแกเลย สามีของแกก็คือโดนแกบีบคั้นตายใช่ไหม ถุย อีกะหรี่ที่ไร้ยางอาย อีต่ำทรามที่ให้กำหนดไอ้ลูกต่ำทรามออกมาเป็นฝุง.......”

พัฟ!

ก่อนที่หลี่เซียงหลันจะพูดจบ เสียงตบหน้าก็ได้ดังลั่นขึ้นมา ทำให้หัวของเธอดังก้อง และเวียนหัวไปหมด

“แก แกกล้าตบหน้าฉันเหรอ! แกรู้ไหมว่าสามีฉันเป็นใคร? ไอ้พวกต่ำทราม กล้าลงมือตบตีฉัน พวกแกตายแน่! ฉันจะ........”

หลี่เซียงหลันปิดใบหน้า และก่นด่าอย่างขุ่นเคือง ก่อนที่เธอจะด่าจบ เย่เซิ่งเทียนก็ตบหน้าเธออีกครั้ง