บทที่ 457 แม่ยายลงมือ

“แม่ฉิบหาย แกมันไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!”

หลี่เย็นหรานเป็นคนที่หน้าตาสะสวยมาก แต่คำพูดที่ออกจากปากของเธอนั้นหยาบคายมาก เธอจับหน้าตนเองแล้วชี้ไปที่เย่เซิ่งเทียน และด่าเหมือนพวกมนุษย์ป้า “แม่งฉิบหาย แกคิดว่าตนเองเป็นตัวอะไร กล้าวิจารณ์ต่อหน้าตระกูลหลี่ พวกแกมันยากจนกันทั้งครอบครัว ใคร ๆ ก็รู้ว่าพวกแกมาที่นี่เพื่อกินฟรีดื่มฟรี? ผู้อาวุโสเหรอ?”

หลี่เย็นหรานถ่มน้ำลายลงบนพื้น เธอทำท่ารังเกียจเหมือนเห็นอุจจาระ และด่าว่า “ไอ้พวกคนจน ส่วนอีกคนเป็นผู้หญิงชั้นต่ำไร้ยางอายที่หนีตามผู้ชาย พวกแกไม่มองว่าตนเองเป็นคนแบบไหน คู่ควรที่จะเป็นผู้อาวุโสของฉันหลี่เย็นหรานเหรอ? ตอนนั้นบ้าผู้ชาย.......”

“คุณลองด่าอีกหนึ่งประโยคสิ?”

เย่เซิ่งเทียนจ้องหลี่เย็นหรานด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

หลี่เย็นหรานตกใจจนต้องรีบหลบไปอยู่ข้างหลังของหลี่เฟิง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายที่จนคนนี้ถึงได้มีสายตาที่น่ากลัวขนาดนี้ได้

“เซิ่งเทียน ช่างมันเถอะ”

หลี่หลานหัวเราะเยาะตนเอง เธอคิดว่าถ้าตนเองยอมก้มหัว แล้วญาติทางฝ่ายพ่อแม่จะยอมรับตนเอง เพราะอย่างไรก็เป็นครอบครัวเดียวกัน

เพียงแต่เมื่อเธอกลับมาแล้ว เธอถึงได้ตระหนักว่าไม่มีใครต้อนรับเธอเลย

ถ้าเป็นหลี่เซียงหลันนั้นช่างเถอะ เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก และอิจฉาตนเองมาโดยตลอด

แต่ตอนนี้ พี่ชายคนโตของตนเองก็ทำตัวเย็นชาขนาดนี้ และแม้แต่หลานสาวของตนเองก็ยังแล้งน้ำใจ

เธอเสียใจที่กลับมา

ครอบครัวตนเองสี่คน อยู่เมืองเฉียนถังก็ดีอยู่แล้ว ทำไมต้องมาอับอายขายหน้าอยู่ที่นี่ แล้วยังทำให้ลูกสาวและลูกเขยเดือดร้อนอีกด้วย

ตนเองผิดมากจริง ๆ

ตนเองน่าจะรู้ ตอนนั้นพวกเขาจะให้ตนเองแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ และตนเองก็ทรยศพวกเขา ตอนนี้พวกเขาจะญาติดีกับตนเองได้อย่างไร?

หลี่หลานดึงเย่เซิ่งเทียนมาอยู่ด้านหลังตนเอง และกล่าวว่า “เซิ่งเทียน อย่าไปโกรธพวกเขา มันจะเป็นการดูถูกสถานะของคุณ!”

ลูกเขยของฉันเป็นตัวแทนเจ้าเทพ และเขายังเคยรับกระสุนแทนเจ้าเทพอีกด้วย และคนที่สูงศักดิ์ได้รับความอัปยศจากคนพวกนี้เพราะฉัน คนพวกนี้ คู่ควรหรือ?

ลูกเขยของฉันเป็นวีรบุรุษของต้าเซี่ย การโต้เถียงกับคนเหล่านี้เป็นความอัปยศสำหรับเขา!