บทที่ 459 เสียใจ

หลี่หลานพูดขู่ขวัญก่อน ทำให้หลี่เฟิงที่กำลังจะพูด แต่ทันใดนั้นเขาก็พูดอะไรไม่ออก

ประกอบกับน้ำเสียงเผด็จการของหลี่หลานแล้ว ทำให้หลี่เฟิงไม่รู้จะพูดอะไรดี

เมื่อก่อนในตระกูลหลี่ หลี่หลานเป็นเหมือนแก้วตาดวงใจ ทุกคนล้วนต่างรักและเอ็นดูเธอ โดยเฉพาะเธอในฐานะลูกสาวคนโตของท่านเฒ่าหลี่คนปัจจุบัน เธอยังเป็นแก้วตาดวงใจของหลี่กั๋วหรงท่านเฒ่าหลี่อีกด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะเขารักหลี่หลานมากเกินไป และถ้าหลี่หลานไม่มีความสำคัญกับตระกูลหลี่ท่านเฒ่าหลี่คงไม่โกรธจนถูกนำตัวส่งไปโรงพยาบาล เพราะเรื่องที่หลี่หลานหนีตามผู้ชาย

ยิ่งรักมากเท่าไหร่ ยิ่งตำหนิมากขึ้นเท่านั้น!

“คุณแม่ พูดได้ดีมาก!”

เย่เซิ่งเทียนปรบมือให้หลี่หลาน

ไม่รู้ว่าทำไม ท่าทางตอนนี้ของหลี่หลาน ถึงได้ทำให้เย่เซิ่งเทียนรู้สึกอยากจะร้องไห้

เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงหมิงยู่แม่ของตนเอง

ตอนนั้น แม่ของตนเองเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลหมิงเหมือนกัน!

เวลานั้น แม่ของตนเองเป็นแก้วตาดวงใจของครอบครัวเหมือนกัน

แต่เพราะคนสารเลวอย่างเย่ห้าว ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

บางทีส่วนลึกในหัวใจของเย่เซิ่งเทียน เขาคาดหวังว่าตอนนั้นแม่ของตนเองจะเข้มแข็งเหมือนหลี่หลาน และถ้าเธอเผด็จการเหมือนหลี่หลานนั้นคงจะดีมาก

ถ้าตอนนั้นแม่เผด็จการและเห็นแก่ตัวมากกว่านี้หน่อย หมิงฮุยและคนอื่น ๆ คงจะไม่กล้าทำอะไรเธอ

แต่แม่เป็นคนใจอ่อนเกินไป

แม่ทำเพื่อตระกูลหมิงมากมาย แต่ผลที่ได้มาคือความเนรคุณ

ถ้าตอนนั้นแม่เป็นคนที่โหดเหี้ยมหน่อย แล้วสลัดตระกูลหมิงออกไป คิดว่าพวกเขาคงไม่กล้าทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนั้น

สถานการณ์ตอนนั้นของแม่คล้ายกับแม่ยายมาก เพียงแต่แม่ยายโชคดีกว่าแม่ของตนเอง

บางทีอาจเป็นเพราะเขาคิดถึงแม่ ดังนั้นเย่เซิ่งเทียนถึงได้ต้องการให้แม่ยายปรากฏต่อหน้าตระกูลหลี่ด้วยความสง่าผ่าเผย เพื่อทำให้คนที่ดูถูกแม่ยาย คุกเข่าอยู่บนพื้นและขอร้องให้แม่ยายกลับมา

นี่อาจเป็นสิ่งที่เย่เซิ่งเทียนต้องการทำเพื่อแม่

ขณะนี้ เย่เซิ่งเทียนถือว่าหลี่หลานเป็นแม่ตนเองโดยไม่รู้ตัว

“คุณ...คุณช่างกล้ายิ่งนัก!! หลี่หลาน คุณจะต่อต้านหรือ? วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของคุณพ่อ คุณคิดจะทำอะไร!”