บทที่ 462 ยังจริงใจไม่พอ

“คุณอา น้องสาว น้องเขย ฉันผิดไปแล้ว โปรดยกโทษให้ฉันด้วย”

หลี่เย็นหรานกัดฟันและกล่าวประโยคนี้ออกมา!

ให้เธอขอโทษคนเหล่านี้ เธอเป็นถึงคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลี่น่ะ!

แล้วต่อไปเธอจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?

พวกคุณคอยดูเถอะ ฉันจะทำให้พวกคุณเดือดร้อนอย่างแน่นอน!

คอยดูว่าฉันจะฆ่าพวกคุณอย่างไร!

ใจของหลี่เย็นหรานเต็มไปด้วยความอาฆาต

เดิมทีหลี่หลานต้องการคลี่คลายความเข้าใจผิดกับทุกคน แต่เมื่อนึกถึงคำพูดที่ชั่วร้ายของ หลี่เย็นหรานเมื่อสักครู่แล้ว เธอจึงไม่อยากจะสนใจไยดี

ส่วนหวางซีไม่มีความรู้สึกดีต่อตระกูลหลี่ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะแม่ของเธอต้องการกลับบ้านพ่อแม่ เธอคงไม่มาเหยียบตระกูลที่เย็นชาเช่นนี้หรอก แค่ตระกูลหวางก็ทำให้เธอทนพอแล้ว ตอนนี้ยังมีเงามืดอยู่ในใจ!

ถึงแม้ว่าหวางซีจะเป็นคนมีเมตตา แต่เธอเคยเสียเปรียบมามากมายแล้ว และเคยทนทุกข์ทรมานมากมายเช่นกัน ถูกคนอื่นรังแกมาเป็นเวลานาน ซึ่งเธอเข้าใจอย่างชัดเจน ความเมตตาต้องมีขอบเขต!

มิเช่นนั้น มันจะกลายเป็นเครื่องต่อรองให้คนอื่นมารังแกคุณ!

“ยังจริงใจไม่พอ”

เย่เซิ่งเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เขาสามารถมองเห็นความชั่วร้ายในสายตาของ หลี่เย็นหรานได้อย่างชัดเจน

คนประเภทนี้ ไม่รู้ถึงความผิดของตัวเองจริง ๆ จนกว่าเธอจะถูกเหยียบจมดินอย่างสิ้นเชิง

และมีแต่จะพยายามหาวิธีแก้แค้นเท่านั้น

ประกอบกับเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น เย่เซิ่งเทียนไม่กล้าเดิมพัน เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับภรรยาและลูกสาวของตนเองอีกครั้ง

ดังนั้น ไม่จำเป็นต้องให้เกียรติหลี่เย็นหรานต้องเหยียบเธอให้จมดิน!

เพี๊ยะ!

หลี่เย็นหรานตบหน้าตนเองด้วยความโกรธ กัดฟันแล้วกล่าวว่า “พอหรือยัง?”

เย่เซิ่งเทียนกล่าวด้วยความสงบว่า “ไม่พอ”

เพี๊ยะ ๆ ๆ ๆ!