บทที่ 465 พ่อลูก

“แก แกมันกล้ามาก กล้าทำร้ายคนต่อหน้าฉัน แล้วยังกล้าทำให้ฉันอับอายขายหน้าอีกด้วย แกอยากจะตายใช่ไหม?”

นายหญิงใหญ่หลี่โกรธมาก เดิมทีเธอเป็นเมียน้อยและสุดท้ายได้กลายเป็นเมียหลวง และเธอเป็นคนที่ทำให้เมียหลวงของท่านเฒ่าหลี่ตรอมใจตาย ซึ่งก็คือแม่ของหลี่หลานและหลี่เฟิง

สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือเวลาคนอื่นพูดว่าเธอเมียน้อย

เมื่อก่อนตอนที่หลี่หลานยังอยู่ในตระกูล เธอหาเรื่องตนเองมาโดยตลอด และเธอเคยถูกทำร้ายมาไม่น้อย

แต่หลี่หลานยังคงเกลียดแค้นเธออยู่

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ แม่ของหลี่หลานคงไม่ตาย

เพราะเหตุนี้ ทำให้ท่านเฒ่าหลี่รักหลี่หลานมาก

ตอนนี้ เย่เซิ่งเทียนที่เป็นเขยแต่งเข้า กลับกล้าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเธอ มันเหมือนเป็นการสาดน้ำโคลนใส่เธอ!

“สัตว์เดียรัจฉาน แกกล้าทำร้ายฉันหรือ?!”

หลี่เซียงหลันด่าด้วยความโมโห แต่เมื่อเห็นแววตาที่อาฆาตของเย่เซิ่งเทียนแล้ว เธอกล้าด่าเท่านั้น

หลี่เย็นหรานตะโกนว่า “เด็ก ๆ หักขาของคนพวกนี้ซะ!”

มู่ซิ่วหลินตะโกนด้วยความโมโหว่า “ที่นี่คือตระกูลหลี่ ไม่ใช่สถานที่ที่พวกคุณจะมาแสดงความป่าเถื่อน!”

ซุนเฮ่อและหลี่เสี่ยวปิงมองทั้งหมดด้วยสายตาที่เย็นชา

คนตระกูลหลี่กำลังรนหาความตายจริง ๆ กล้าที่จะตะโกนใส่หน้าเจ้าเทพ

การที่เจ้าเทพตบหน้าพวกคุณสองคน ถือเป็นวาสนาของพวกคุณแล้ว!

แขกคนอื่น ๆ วิพากษ์วิจารณ์กันเบา ๆ พวกเขาไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ในงานเลี้ยงวันเกิดของท่านเฒ่าหลี่

และตั้งแต่ต้นจนจบหลี่หลานไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่คุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วมองไปที่ท่านเฒ่าหลี่

“พอเถอะ!”

ในที่สุด ท่านเฒ่าหลี่ก็กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของเขา แขกที่มาล้วนเป็นเศรษฐีและคนชนชั้นสูง แต่คนของตระกูลหลี่กลับทำเรื่องน่าขบขันพวกนี้ต่อหน้าทุกคน!

ทุกคนเงียบทันที

พวกเขาทั้งหมดมองไปที่ท่านเฒ่าหลี่