บทที่ 505 ซือซือถูกตี

ยังเหลือระยะเวลาจะถึงการประลองทางการแพทย์ ณ หอรักษาอีกสองวัน

เย่เซิ่งเทียนไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้ แต่มันกลับทำให้หวางซีเป็นห่วงแทบแย่

ซือซือถูกตีจนร้องไห้เสียงดัง

"ทำไมคุณต้องตีซือซือด้วย"

ซือซือร้องได้ปานใจจะขาด เย่เซิ่งเทียนรู้สึกปวดใจมาก รีบกอดปลอบประโลมทันที"ไม่ร้องนะๆ เดี๋ยวพ่อไปซื้ออะไรอร่อยๆให้กินนะครับ"

"คุณให้เธอพูดเองดีกว่าว่าเธอทำอะไรลงไปบ้าง!"

หวางซีกล่าวอย่างโกรธเคือง

ซือซือร้องไห้ทั้งน้ำตา พูดอย่างไหล่สั่นเครือ"คุณพ่อคะ ทำไมคุณพ่อถึงมีเมียที่ดุขนาดนี้คะ หนูไม่อยากได้แม่คนนี้แล้ว คุณพ่อเปลี่ยนคุณแม่อีกคนได้ไหมคะ"

เย่เซิ่งเทียนถึงกับหัวเราะร่า"ได้สิครับ"

ซือซือน้ำตาไหลพราก"เปลี่ยนคนที่อายุน้อยกว่า สวยกว่า โอนโยนกว่า คนที่ไม่ตีหนูได้ไหมคะ"

หวางซีหยิบไม้ขนไก่เดินดุ่มเข้ามา"ยังมีเหตุผลอีกใช่ไหม?มานี่มาๆ วันนี้ฉันจะเปลี่ยนแม่ให้แกเอง"

"พ่อคะช่วยด้วย เมียของพ่อจะตีลูกสุดที่รักของพ่อตายอยู่แล้วนะ เธอดุเกินไปแล้วนะคะ ฮือๆๆ"

ซือซือกอดที่ลำคอของเซิ่งเทียนไม่ปล่อย

หวางซีกล่าวอย่างโกรธเคือง"คุณตามใจเธออย่างนั่นแหละ ดูสิว่าตามใจเธอจนมีสภาพเป็นยังไงแล้ว!คุณรู้ไหมว่าลูกทำอะไรลงไปบ้าง?ลูกอาศัยจังหวะที่คุณตากำลังหลับ เผาเคราของคุณตา ที่เขาอุตส่าห์ไว้มานานยี่สิบปีจนหมดเลย!"

เย่เซิ่งเทียนตกตะลึง

นี่มัน......เด็กน้อยคนนี้เผาเคราที่ท่านไว้มานานยี่สิบงั้นหรอ?

หวางซีโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พลางกล่าวต่อไปว่า"คุณคิดว่าจะจบง่ายๆงั้นหรอ?ลูกยังเอาประทัดม้วนเข้าไปในบุหรี่ของคุณตา ระเบิดฟันที่เหลือแค่สองซี่ของคุณตาจนกระเด็น!ทำให้คุณตาตกใจจนหัวใจแทบหลุดกระเด็นออกมา!"

เย่เซิ่งเทียนสีหน้าค่อยๆเปลี่ยนไปทันที