บทที่ 514 แม่ครับ ผมจะตามหาแม่ให้เจอ

แม่ยังไม่ตาย แม่ยังไม่ตาย!

ในสมองของเย่เซิ่งเทียน เหลือเพียงแค่ความคิดนี้

นั่งอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย

น้ำตาไหลพรากหยดใส่บนจดหมาย

แม้แต่เย่จิงหงกับเย่ห้าวเดินจากไปก็ไม่รู้ตัว

ล้างแค้นให้กับแม่ เป็นความเชื่อที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในการใช้ชีวิตในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

ตอนนี้แม่ยังไม่ตาย ข่าวดีที่มาอย่างกะทันหัน ในทางกลับกันยังทำให้เขาไม่รู้จะเลือกยังไง

"พวกนายไปกันเถอะ ให้เซิ่งเทียนได้อยู่คนเดียวสักพักเถอะ"

หมิงหวงตบบ่าของเจ้าห้าเบาๆ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

"เซิ่งเทียน อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ ลำบากนายแล้ว"

หมิงฮุยเช็ดน้ำตา ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่านี่เกิดอะไรขึ้น แต่ขอแค่น้องสาวคนเล็กยังไม่ตาย ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว

เย่เซิ่งเทียนพับเก็บจดหมายอย่างระมัดระวัง ใส่ไว้ในอก แล้วเขาก็โทรศัพท์ออกไปอย่างบ้าคลั่ง

"เวินเฉิน ไประดมทุกคน ปูพรมค้นหาเดี๋ยวนี้ สี่ปีก่อนใครมันบังอาจมาแตะต้องหลุมศพของแม่ฉัน"

แม่ยังไม่ตาย

แล้วแม่ไปที่ไหนล่ะ?

ใครเป็นคนพาเธอไป?

แม่ครับ ผมจะตามแม่ให้ได้!

เย่เซิ่งเทียนปาดน้ำตา แล้วลุกขึ้นยืน

วินาทีนี้ ไม่มีอะไรสำคัญอีกแล้ว

ขอแค่แม่ยังมีชีวิตอยู่ ถึงจะต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อตามหาท่าน เขาก็จะไม่ย่อท้อ

"เซิ่งเทียน ในเมื่อแม่ยังไม่ตาย ถ้าอย่างนั้นตระกูลเย่......"

หมิงหวงถามอย่างลองเชิง เขายังคงหวังให้เย่เซิ่งเทียนเข้าใจตระกูลเย่