บทที่ 520 สิ้นหวัง

สิ้นเสียงของหลี่กั๋วหรง ก็มีชายชรารูปร่างผอมบางอายุอานามใกล้เคียงกับหลี่กั๋วหรงเดินออกมาอยู่ต่อหน้าของทุกคน

"ไอ้หลี่ แกก็ชักช้าอืดอาดอยู่ได้ ฉันให้แกจัดการตั้งนานแล้วใช่ไหม แกยังมาใจอ่อนเหยาะแหยะไปได้ ไม่เด็ดขาดสักที ดูสิตอนนี้โดนเอาเปรียบเลยเห็นไหม"

ใบหน้าของไอ้อู๋เผยให้เห็นความชั่วร้าย ดูก็รู้ว่าเขากับหลี่กั๋วหรงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถล้อเล่นแบบนี้ได้

"หลี่กั๋วหรง แกมันโหดเหี้ยมจริงๆ ในที่สุดหางจิ้งจอกของแกก็โผล่ออกมาสินะ!"

เมื่อเห็นชายชราคนนี้ เจี่ยงหมิ่นก็โกรธจนหัวเราะออกมา เธอไม่คิดว่าตัวเองผิดเลย ยังคงคิดว่าทั้งหมดเป็นความผิดของหลี่กั๋วหรง"เห็นแล้วใช่ไหม พวกแกเห็นกันแล้วใช่ไหมว่า ผู้นำตระกูลหลี่อย่างหลี่กั๋วหรง เพื่อที่จะใส่ร้ายลูกเมียของตัวเอง เขาถึงกับวางแผนสถานการณ์แบบนี้ออกมา ในที่สุดวันนี้ก็เผยให้เห็นธาตุแท้จนได้!ฉันว่าแล้ว แกมันแทบอยากจะฆ่าพวกเราให้ตาย!"

หัวเวิ่นยีไม่เคยเห็นคนหน้าไม่อายเช่นนี้มาก่อน เขาไม่ได้ที่กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า"แกมันนังอสรพิษ ไร้ยางอาย ฆ่าคนอื่นทั้งครอบครัวไม่พอ มาตอนนี้ยังผลักความผิดไปให้คนอื่นอีก?แกยังมีหน้าอยู่อีกหรอห้ะ?"

เจี่ยงหมิ่นพูดอย่างเหี้ยมโหดว่า"แล้วยังไงล่ะ?ฉันแค่เอาในสิ่งที่ฉันควรได้รับ!ฉันดูแลปรนนิบัติหลี่กั๋วหรงมาตั้งนานหลายปี เขาเอาแต่กีดกันฉันอย่างกับฉันเป็นโจร หรือว่าฉันเอาในสิ่งที่เป็นของฉันกลับมา มันผิด?"

"นังอสรพิษ หุบปากนะ!"

ในที่สุดหลี่กั๋วหรงก็ทนไม่ได้อีกต่อไป เขาคิดว่าความอดทนของตัวเอง สามารถแลกมาซึ่งความสงบสุขของครอบครัวได้ แต่ตอนนี้เขาคิดผิดไป ผิดจนไม่น่าให้อภัย

ความอดทนและใจกว้าง ไม่สามารถแลกมาซึ่งความซาบซึ้งได้ แลกมาได้แต่ความได้คืบเอาศอก!

"ไอ้อู๋ ลงมือซะเถอะ!"

หลี่กั๋วหรงเขาหันหลังกลับไป โดยที่ไม่อาจมองภาพความโหดร้ายนี้

หลี่เซียงไซว่ล้วงปืนออกมา แล้วเค้นรอยยิ้มออกมา"ไอ้แก่ แกลองก้าวมาข้างหน้าดู?ฉันจะคอยดูว่าแกจะสามารถต้านทานลูกกระสุนได้ไหม!"

"ไอ้หนุ่ม วิสัยทัศน์เล็กจังเลยนะ"

ใบหน้าของไอ้อู๋ยังคงรักษารอยยิ้มชั่วร้าย จู่ๆเขาก็หายแวบ ไปกับตา ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ที่ข้างหน้าของหลี่เซียงไซว่!

"เป็นไปไม่ได้ กะ แกเป็นคนหรือผีเนี่ย!"

หลี่เซียงไซว่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ยิงปืน เขาก็ถูกไอ้อู๋ตบกระเด็นแล้ว

"ไอ้หนุ่ม บอกแล้วไงว่าแกมันวิสัยทัศน์เล็ก ฉันเป็นถึงพญาบู๊เลยนะ จะกลัวปืนกระจอกของแกได้ยังไง?"

ไอ้อู๋พูดอย่างเนิบๆ รอยยิ้มยังคงประทับอยู่บนใบหน้า ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เปลี่ยน