บทที่ 547 เขาไม่กลัวตายจริง ๆ เหรอ?

"เมื่อสักครู่ฉันคิดว่าจะไว้ชีวิตแก แต่ตอนนี้แกต้องตาย!"

หลังจากหมอพิษหูชิงหนิวกล่าวประโยคนี้แล้ว ทันใดนั้นพลังสีดำก็แผ่กระจายเต็มรูม่านตาที่ไม่มีตาขาวของเขา

คนที่อยู่ด้านข้างถอยหลังไปสองสามก้าว มันคือก๊าซพิษ!

หมอผีจั่วอู๋เต้าหัวเราะ "ฮ่า ๆ ๆ" เสียงหัวเราะเหมือนเสียงร้องไห้ของผี ซึ่งทำให้รู้สึกน่าลุก "แกแน่มาก แกแน่มากจริงๆ ที่ไม่เห็นฉันจั่วอู๋เต้าอยู่ในสายตา ฉันจะทำให้แกเป็นไม่ได้แม้แต่ผี! ประจวบเหมาะ ช่วงนี้ฉันเพิ่งพัฒนายาสำหรับจิตวิญญาณ และฉันจะใช้แกเป็นหนูทดลอง!"

หมอกู่หวังหลิงรู้สึกโมโหจนตัวสั่น และเขาอดทนมานาน สุดท้ายเขาก็กล่าวออกมาหนึ่งประโยค "รนหาความตาย!"

"แม่งฉิบหาย ตั้งแต่ไหนแต่ไรมีแต่ฉันโก้วหวยที่เหยียดหยามคนอื่นเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันถูกเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างแกเหยียดหยาม! และสิ่งที่น่าอัปยศยิ่งกว่าคือแกปฏิบัติกับฉันและเผยชุนชิวเป็นคนประเภทเดียวกัน! เดิมฉันเห็นแก่เข็มเงินชุดนั้น ไว้ชีวิตแก แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!"

โก้วหวยโกรธจนหนวดเคราสั่น เขาชี้ไปที่เย่เซิ่งเทียน เดิมทีเขาต้องการพ่นลมออกมา แต่ตอนนี้เขาโกรธมากจนไม่อยากจะพ่นลมออกมาด้วยซ้ำ!

"แน่มาก แน่มาก แก........"

เจียงหมิงเฉิงกำลังจะพูด แต่ถูกโก้วหวยขัดจังหวะ "แกอยากจะรนหาความตาย งั้นก็ดี ฉันจะทำให้แกสมปรารถนา! ตอนนี้การแข่งขันทักษะทางการแพทย์เริ่มต้นขึ้นแล้ว!!"

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ผมยังไม่ได้แสดงความคิดเห็น!

ทำไมมักจะละเลยผม?

เพียงเพราะผมเป็นกุมารแพทย์?

แต่ผมก็เป็นหนึ่งในหกหมอเทวดาเช่นกัน!

ผมก็เป็นหนึ่งในคนที่เขาท้าทายเช่นกัน!

ทำไมคุณถึงขัดจังหวะคำพูดของผมล่ะ!

พวกคุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?

เจียงหมิงเฉิงรู้สึกอึดอัดใจมาก เมื่อสักครู่ตอนที่เย่เซิ่งเทียนยังมาไม่ถึง ตอนที่พวกเขาสนทนากัน เขาถูกขัดจังหวะเสมอ ซึ่งทำให้เขาเต็มไปด้วยความโกรธ

ตอนนี้เย่เซิ่งเทียนมาถึงแล้ว เขาต้องการหาความรู้สึกการมีตัวตน แต่เขาถูกคนอื่นละเลยอีกแล้ว!

น่ารังเกียจ!