บทที่ 558 ไม่สามารถควบคุมได้

จางหลิงหยุนตระกูลจางแห่งอีสานกล่าวด้วยความเย่อหยิ่งว่า "เย่เซิ่งเทียน แกต้องรู้จักตนเอง สัตว์เลื้อยคลานที่ต่ำต้อยอย่างแก มีคุณสมบัติที่จะแข่งขันทักษะทางการแพทย์กับหกหมอเทวดาด้วยหรือ? ตอนนี้แกใช้กลอุบายที่น่ารังเกียจเช่นนี้มาหลอกหกหมอเทวดาอีก แกรู้ความผิดของตนเองหรือยัง?"

เย่เซิ่งเทียนเหลือบมองจางหลิงหยุนจากนั้นสีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดและกล่าวตะกุกตะกักว่า "นี่.....ก่อนหน้านั้นไม่ได้มีกฎว่าฉันต้องกลั่นยาต่อหน้าใช่ไหม? และก็ไม่มีกฎที่ว่ายาที่ฉันนำมานั้นไม่นับใช่ไหม? ยาที่ฉันเป็นคนนำมาก็ต้องเป็นยาของฉัน ไม่นับได้อย่างไร? พวกคุณไม่อายบ้างเหรอ? ฉันชนะก็คือฉันชนะ!"

มู่หว่านชิงมองฝูหยวนด้วยความผิดหวังและกล่าวว่า "ลุงฝู ตอนนี้ลุงรู้ตัวว่าผิดหรือยัง? เห็นชัดเจนหรือยัง? เย่เซิ่งเทียนเป็นคนหลอกลวง เป็นฆาตกร แต่ลุงกลับพูดแทนเขา แล้วยังทำลายพันธมิตรของห้าตระกูลผู้ดี ฉันคิดว่าลุงแก่แล้วจริง ๆ คราวนี้ลุงไม่ต้องกลับไปตระกูลมู่แล้ว หลังจากกลับไปแล้วฉันจะอธิบายทุกอย่างให้คุณพ่อฟัง ฉันเชื่อว่าคำตัดสินของเขากับฉันเหมือนกัน"

ฝูหยวนยิ้มด้วยความขมขื่นและส่ายศีรษะ

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจว่าเย่เซิ่งเทียนมีกลอุบายอื่นหรือไม่ แต่เขามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ยุ่งยากอยู่ในนั้น

เขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย รู้สึกอยู่เสมอว่ากำลังจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น

แต่เขาไม่แน่ใจ และไม่สามารถตัดสินใจได้

เป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพูดออกมาแล้ว มู่หว่านชิงไม่เชื่อเขาอย่างแน่นอน

แต่หลังจากเฉียดตายหลายครั้งแล้ว เขาเชื่อว่าความรู้สึกของตนเองนั้นไม่ผิด และกล่าวอย่างหนักแน่นว่า "คุณหนู ไปเถอะ จากไปตอนนี้ยังมีความหวัง ผมรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก"

"มันเป็นสัญชาตญาณที่น่าขำของแกอีกแล้วเหรอ? แกไม่เห็นสถานการณ์ตอนนี้เลยเหรอ? สัญชาตญาณของแกผิดแล้ว ความจริงมันถึงจะเป็นเรื่องจริง!"

มู่หว่านชิงกล่าวอย่างเย็นชา "และอย่าเรียกฉันว่าคุณหนูอีก ฉันคิดว่าคำพูดเมื่อสักครู่ของฉันชัดเจนมากแล้ว แกไม่ใช่คนของตระกูลมู่อีกต่อไปแล้ว"

ฝูหยวนก้มศีรษะด้วยความเย็นชา

และขณะนี้ จ้าวกั๋วจู้คำรามเหมือนสายฟ้า "ทุกคนหุบปาก จะบีบบังคับให้ฉันฆ่าพวกแกใช่ไหม?"