บทที่ 641 คุณชายเปิดโปงคุณ

เปาเจิ้นรู้สึกอึ้งเล็กน้อย เหรียญตั้งตรงจริง ๆ แล้วจะให้เขาเลือกอย่างไร?

เขาหยิบเหรียญขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความหนักใจ

"ตาเฒ่า ผมไม่อยากแต่งงานเร็วขนาดนี้ พวกเราคุยกันหน่อยได้ไหม? ผู้หญิงอย่างหยางจิ้งดุเกินไป ผมอาจจะถูกเธอทุบตีตาย ถ้าผมแต่งงานกับเธอแล้ว ต่อไปคุณพ่อไม่กลัวว่าจะไม่มีใครจัดงานศพให้คุณพ่อเหรอ?"

เปาจี้จู่คุณชายใหญ่ของตระกูลเปาตะโกนและวิ่งเข้ามา

เดิมทีเปาเจิ้นอารมณ์เสียอยู่แล้ว และเมื่อเขาเห็นลูกชายที่ไม่เอาถ่านคนนี้ ทำให้เขารู้สึกโกรธทันที และตบหน้าผากของลูกชายทันที "เงินค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเดือนนี้ลดลงเหลือหนึ่งแสน"

เปาจี้จู่ตกตะลึง รีบคุกเข่าแล้วจับต้นขาของพ่อเอาไว้ "คุณพ่อ อย่าทำแบบนี้เลย ลูกใครจะมีเงินค่าใช้จ่ายส่วนตัวน้อยขนาดนี้ คนคนหนึ่งถึงจะยากจนสักเพียงใด มันก็เป็นเพียงแค่นี้เท่านั้นเอง? ผมไม่ได้ทำผิดอะไร อย่าลดเงินค่าใช้จ่ายส่วนตัวของผมเลย"

เปาเจิ้นเตะลูกชายออกไป แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ใครบอกว่าแกไม่ได้ทำผิด? เมื่อสักครู่แกก้าวเท้าซ้ายเข้ามาก่อนใช่ไหม?"

เปาจี้จู่ตกตะลึงจนอึ้ง "???"

เปาเจิ้นกล่าวด้วยความสงบ "แกโยนเหรียญนี้ก่อน แล้วพ่อค่อยตัดสินใจ"

"คุณพ่อ การโยนเหรียญมันไม่หละหลวมไปหน่อยเหรอ?"

เปาจี้จู่รับเหรียญมาด้วยความขมขื่น สีหน้าของเปาเจิ้นเต็มไปด้วยความกังวล จะเลือกตระกูลซ่งหรือเย่เซิ่งเทียนก็ขึ้นอยู่กับคราวนี้แหละ

เคว้ง!

เปาจี้จู่โยนเหรียญลงบนพื้น

จังหวะการเต้นหัวใจของเปาเจิ้นนั้นเต้นพร้อมกับเสียงของเหรียญที่ตกลงมา

"เชี่ย?"

"เชี่ย!"

สองพ่อลูกตกตะลึงพร้อมกัน

เหรียญตั้งตรง!

"เชี่ย! คนไร้ประโยชน์! ไสหัวออกไป!"

เปาเจิ้นพาลโกรธ และระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดไปที่ลูกชาย

เปาจี้จู่ถูกถีบออกไป จึงกล่าวด้วยความโมโหว่า "ตาเฒ่า ต่อไปถ้าผมดึงท่อออกซิเจนของท่านออกก็อย่ามาโทษผมน่ะ"

ควรทำอย่างไรดี?

เปาเจิ้นไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร เขารู้ว่าการโยนเหรียญนั้นมันตามใจชอบเกินไป แต่ตอนนี้เขารู้สึกสับสนมากและคิดอะไรไม่ออก

"ช่างมันเถอะ เดินไปทีละก้าว แล้วว่ากันไปแต่ละก้าว ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการประจบเจ็ดตระกูลเก่าแก่ กูก็ไม่อยากจะสนใจตระกูลซ่งหรอก"