บทที่ 647 แผนของเหย้ซูหลิง

และขณะเดียวกัน หลี่เย็นหรานที่ออกจากวิลล่าของครอบครัวหวางซี เธอหยุดร้องไห้ทันที รอยยิ้มที่ชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

เธอลูบแก้ม ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนไป และสุดท้ายก็กลายเป็นหน้าตาของเหย้ซูหลิง

"เป็นสัตว์ร้ายจริง ๆ ฉันเสียความบริสุทธิ์ไปแบบนี้ ไม่อยากจะยอมเลย"

เหย้ซูหลิงนึกถึงความคลุ้มคลั่งเมื่อสักครู่ของเย่เซิ่งเทียน และแอบด่าอย่างลับ ๆ ประโยคหนึ่ง

"ยาของท่านยาเป็นยาอะไรกันแน่? ฤทธิ์ยารุนแรงมาก จนฉันแทบจะเดินไม่ไหว! ท่านยาสมควรตาย รอให้ฉันกลับไปแล้วจะถอนหนวดของคุณให้หมดเลย ฮึ่ม!"

ใบหน้าของเหย้ซูหลิงแดงระรื่น มีความอ่อนโยนและความเขินอายปรากฏอยู่ในดวงตาส่วนลึก และกล่าวพึมพำเบา ๆ "ฮึ่ม! เย่เซิ่งเทียน ตอนนี้ฉันจะคอยดูว่าคุณจะทำลายเกมได้อย่างไร! ฉันเอาตัวเข้าไปอยู่ในเกมและทุ่มเทมากขนาดนี้ ฉันจะคอยดูว่าคุณจะทำอย่างไร! ฉันไม่เชื่อว่าจะไม่สามารถจัดการคุณได้! ตอนนี้ตระกูลซ่งกำลังจะโจมตี แล้วก็เกิดเรื่องเช่นนี้กับคุณ ครอบครัวเต็มไปด้วยความโกลาหล ฉันจะคอยดูว่าคุณจะเคลียร์เรื่องของฝั่งไหน"

"คุณหนู เพื่อจัดการเย่เซิ่งเทียน คุณเสียสละมากขนาดนี้ มันคุ้มเหรอ??"

ไอ้อู๋ถอนหายใจ เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ เพื่อจัดการเย่เซิ่งเทียนแล้ว คุณหนูลงมือด้วยตนเอง ไม่ลังเลที่จะเสียสละร่างกายของตนเองเพื่อให้เกมนี้สำเร็จ

ถึงแม้ว่าเย่เซิ่งเทียนจะมีสายเลือดของตระกูลนั้น แต่การที่คุณหนูเสียสละมากขนาดนี้ เธอคิดว่ามันไม่คุ้มเลย

"ยังไม่รีบมาพยุงฉันอีก เจ้าสัตว์ร้ายเย่เซิ่งเทียน...โอ๊ย......"

ตอนนี้เหย้ซูหลิงเดินไม่ปกติเล็กน้อย และกล่าวด้วยความชั่วร้าย "แผนของฉันเรียกว่าการที่จะทำเรื่องหนึ่งให้ประสบความสำเร็จก็ต้องสูญเสียอะไรบางอย่างไปบ้าง เย่เซิ่งเทียนไม่เพียงแค่มีเลือดประหลาดของตระกูลเย่เท่านั้น แต่ยังมีสายเลือดของตระกูลนั้นอีกครึ่งหนึ่งด้วย ตอนนั้นหมิงยู่ไม่ตาย เพียงแค่หายตัวไปเท่านั้น มีความเป็นไปได้มากที่มันเกี่ยวข้องกับตระกูลนั้น"

"ถึงแม้ตระกูลนั้นจะหายสาบสูญไปนับพันปีแล้ว แต่ฉันรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะหายสาบสูญไปอย่างสิ้นเชิง และต้องมีทางหนีทีไล่อย่างแน่นอน นอกจากนี้ตระกูลเหย้ของพวกเรายังมีสัญญาการแต่งงานกับตระกูลนั้น พอมาถึงรุ่นของฉัน ก็จะเป็นฉันกับเย่เซิ่งเทียน ถือว่าฉันไม่ขาดทุนหรอก"

ไอ้อู๋พยุงเหย้ซูหลิง และกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ว่า "คุณหนู ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคุณสูญเสียสองอย่างในคราวเดียว?"

"เธอหุบปาก กลับบ้านซะ คราวนี้ฉันรู้สึกว่าต้องใช้เวลาพักผ่อนอย่างน้อยสามวัน ถึงจะสามารถลุกจากเตียงได้ เจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้น!"