บทที่ 650 ฝืนยิ้ม

หลี่กั๋วหรงถอนหายใจ และไม่สามารถหาข้อแก้ตัวแทนเย่เซิ่งเทียนได้

ประเด็นสำคัญของเรื่องนี้ไม่ใช่ว่าเย่เซิ่งเทียนจะถูกใส่ร้ายหรือไม่ แต่คือเย่เซิ่งเทียนและหลี่เย็นหรานมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันแล้ว และถูกหวางซีจับได้คาหนังคาเขาบนเตียง

นี่คือสิ่งที่หวางซีรับไม่ได้จริง ๆ

หากหวางซีไม่ได้เห็นกับตาตนเอง ทุกสิ่งทุกอย่างก็สามารถอธิบายและผ่านไปได้

แต่หวางซีเห็นทั้งหมดนี้ด้วยตาตนเอง และได้รับความสะเทือนใจเป็นอย่างมาก

หลี่กั๋วหรงรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ ช่วงเวลาที่ผ่านมาเกิดเรื่องมากมายกับตระกูลหลี่ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า แต่ก็มีร่องรอยของความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ

ประกอบกับเมื่อวานลูกชายคนโตของเขาถูกพวกผู้อาวุโสยุยงและทำการยึดอำนาจจนสำเร็จ ซึ่งมันเป็นการทำร้ายจิตใจของเขาเป็นอย่างมาก

และตอนนี้ก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก สำหรับเขาแล้วมันเป็นเคราะห์ซ้ำกรรมซัด

"เฮ้อ"

หลี่กั๋วหรงส่ายศีรษะด้วยรอยยิ้มขมขื่น เหลือบมองซือซือที่วิ่งเข้ามาในห้องและกล่าวด้วยความยากลำบากว่า "แล้วซือซือล่ะ ทำอย่างไรดี? ลูกจะเฝ้ามองพวกเขาสองคนหย่ากันแบบนี้เหรอ?"

หลี่หลานกล่าวด้วยความผิดหวังที่ไม่ได้ดังที่คาดหวัง "ซีเอ๋อร์ได้รับความสะเทือนใจมาก และตอนนี้เธอแค่ต้องการหย่ากับไอ้สัตว์เดรัจฉานเท่านั้น แต่ตอนนี้ทะเบียนสมรสอยู่ที่เมืองเฉียนถัง และคาดว่าการหย่าร้างจะใช้เวลาพอสมควร หนูแค่สงสารซือซือเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะมีครอบครัวที่สมบูรณ์ และในที่สุดซือซือก็สามารถยิ้มออกมาได้ แต่กลับต้องเผชิญกับการหย่าร้างของพ่อแม่อีก ตอนนี้ทำได้เพียงปิดบังซือซือไว้ก่อน รอให้เธอเติบโตขึ้นหน่อยแล้วค่อยบอกเธอ"

"ตอนนี้ทำได้เพียงเท่านี้"

หลี่กั๋วหรงหลังค่อมและเดินโซเซเข้าไปในห้อง เขาเห็นหวางซีมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาลูบศีรษะของเธอด้วยความปวดใจ และกล่าวว่า "หลานของตา ลำบากหนูแล้ว"

"คุณตา หนูไม่เป็นไร หนูชินแล้วค่ะ"

หวางซีหันกลับมาและพยายามฝืนยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มนั้นน่าเกลียดกว่าการร้องไห้เสียอีก

ทำให้มือของหลี่กั๋วหรงสั่นขึ้นมาและกล่าวว่า "หลานเอ๊ย ถ้าหนูอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ อย่าเก็บไว้ในใจ เรื่องทุกอย่างมีทางออกเสมอ"