บทที่ 668 เรื่องหัวใจของเย่ว์อิ่นหลง

“พี่เทียน ตาแก่นั่นมันเป็นบ้ารึเปล่า？จู่ๆก็คิดจะมาประจบพี่ คิดว่าเขาเป็นใครกัน คิดอยากจะเป็นสุนัขรับใช้ก็ได้เป็นเลยงั้นหรอ？ไม่ดูหน่อยล่ะว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน เขามีสิทธิ์นั้นหรอ”

เย่ว์อิ่นหลงพูดอย่างไม่สบอารมณ์

ในมุมมองของเขา สุนัขรับใช้ของพี่เทียนต้องเป็นเขาเท่านั้น และมีแต่เขาเท่านั้นที่เป็นได้！

พี่เทียนเป็นของเขาคนเดียว！

ถึงจะมีสุนัขรับใช้เลียแข้งเลียขาเก่ง แต่ก็ต้องผ่านด่านเขาไป ลองถามเขาดูสิว่าเขาตกลงไหม！

เขาเป็นวังหน้า แม้แต่น้ำชายังไม่เคยได้รินแม้แต่ชา ก็คิดจะเข้าประตูอย่างงั้นหรอ？

ตลกหน่า！

เอ๋？

เหมือนจะมีอะไรผิดปกติ？

ไม่สนใจแล้ว ใครอยากจะเป็นสุนัขรับใช้ของพี่เทียน ก็ต้องผ่านด่านเขาไปก่อน！

เมื่อนึกถึงหน้าเหี่ยวๆของหนิงเจ๋อฮ่าว เย่ว์อิ่นหลงก็อดรู้สึกสะอิดสะเอียนไม่ได้ เขาจะหมายความว่าไงก็ช่างเขาสิ ใส่สีตีไข่ให้ตาแก่นี่แล้วค่อยว่ากัน！

เย่ว์อิ่นหลงราวกับหวงก้างก็ไม่ปาน เขาพูดโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนสี“พี่เทียน ตาแก่นั้นต้องไม่หวังดีแน่ ไม่แน่อาจจะมีแผนร้ายอะไรอยู่ก็ได้”

เย่เซิ่งเทียนพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า“ไม่ต้องสนใจเขา”

เย่เซิ่งเทียนรู้สึกแอบตกใจ คิดไม่ถึงว่าเทพบู๊อย่างหนิงเจ๋อฮ่าวที่เคารพเถิดทูลตระกูลกู่ จะเป็นคนขององค์กรฟ้าสยบ

องค์กรฟ้าสยบ ตกลงมีความอิทธิพลมากขนาดไหนกัน？มีผู้กล้าเท่าไรกันแน่？

องค์กรที่น่ากลัวแบบนี้ เขาไม่เคยรู้มาก่อน！

เย่เซิ่งเทียนทำหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่กลับทำให้เย่ว์อิ่นหลงแอบรู้สึกวิกฤติ พี่เทียนกลับไม่โกรธตาแก่นั่นเลยแม้แต่นิดเดียว？

เห็นท่าไม่ดีแล้ว

ตาแก่นั่น มีมุ่งหมายไม่บริสุทธิ์ จะต้องทำให้พี่เทียนประทับใจอย่างแน่นอน ทำให้พี่เทียนไม่เกลียดเขา หลังจากนั้นค่อยๆดำเนินไปทีละก้าว ได้กลายเป็นสุนัขรับใช้ที่แท้จริงของพี่เทียน แย่งตำแหน่งของตัวเองไป！

ใช่แล้ว！