บทที่ 677 เบาะแสร่องรอยที่หลงเหลือไว้

“อาจารย์เย่ครับ หลังจากที่เราพูดคุยและวิเคราะห์อยู่ช่วงหนึ่ง เหล้านั่นไม่มีปัญหาอะไรครับ เราเดาว่า ถ้าเหล้ามีปัญหา มีความเป็นไปได้ว่าจะไม่ใช่ยาประเภทยากระตุ้นทางเพศ”

ช่วงเวลานี้ หัวเวิ่นยีพูดคุยกับผู้คนที่หอรักษากับคนอื่นๆ เกี่ยวกับเรื่องที่เย่เซิ่งเทียนถูกวางยา

แม้แต่เย่เซิ่งเทียนเองยังไม่รู้ว่าเป็นยาอะไร สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ท้าทายสำหรับพวกเขามาก

“ไม่ใช่ยาประเภทกระตุ้นทางเพศ？”

เย่เซิงเทียนขมวดคิ้ว เขามั่นใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลี่เย็นหราน จะต้องถูกวางยาแน่นอน

สิ่งที่สำคัญมากกว่านั้น จากทักษะการแพทย์ของเขา กลับไม่รู้ว่านั่นคือยาอะไร ดังนั้นถึงได้ให้หัวเวิ่นยีกับหกหมอเทวดาแห่งหอรักษาช่วยกันวิเคราะห์

“ไม่ใช่ยาพิษ”

ดวงตาที่ไร้ซึ่งตาขาวของหูชิงหนิว เผยให้เห็นความหนักใจ

แม้แต่พวกเขายังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช้ยาอะไร เรื่องนี้ค่อนข้างหนักเลยทีเดียว

สิ่งนี้ทำให้พวกเขาเกิดความรู้สึกอยากเอาชนะ

บรรยากาศรอบตัวของหมอผีจั๋วอู๋เต้าราวกับถูกแช่แข็งยังไงอย่างงั้น คนอื่นๆต่างพากันหลีกให้เขา น่ากลัวเกินไปแล้ว

เขาพูดอย่างน่าสะพรึงกลัวว่า“ผมเดาว่า ถ้าสิ่งที่ใช้ไม่ใช่ยา งั้นก็มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นอารมณ์ที่อยู่เหนือจากการควบคุม ไอ้กู่อาจจะรู้”

ทุกคนมองไปยังหมอกู่หวังหลิง

หวังหลิงอ้าปาก กลั้นไว้ จนหน้าแดงก่ำ ถึงพ่นออกมาสองคำว่า“อาจจะ……”

ทุกคนจ้องมองเขาต่อไป

รอผ่านไปหลายนาที หวังหลิงถึงพูดออกมาอีกคำว่า“เป็น……”

ทุกคนรอคอยด้วยความทุกข์ทรมานใจ จนทนไม่ไหว

เย่เซิ่งเทียนส่งมือถือให้กับเขา แล้วพูดว่า“พิมพ์ตัวหนังสือเถอะ”

ทุกคนพูดอย่างพร้อมเพรียงกันว่า“ใช่ๆๆ พิมพ์ตัวหนังสือเถอะ”

หวังหลิง“……”

พวกคุณทำแบบนี้ ทำให้ฉันไม่มีโอกาสได้ทดลองเลย

หวังหลิงรับมือถือมาอย่างเงียบๆ ราวกับเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูยังไงอย่างงั้น ผ่านไปไม่นานบนหน้าผากก็มีเหงื่อผุดออกมาเต็มไปหมด

เย่เซิ่งเทียนกลอกตาใส่เขา ไอ้บ้าเอ้ย ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วตัวหนังสือสักสิบตัวยังพิมพ์ออกมาไม่ได้เลย ยังใช้สองนิวจิ้มจี้จุดอีก จี้หนึ่งจุดแล้วก็คิดอยู่นาน แล้วก็จี้อีกหนึ่งจุด แถมยังมีตัวหนังสือผิดเยอะมาก！

สิ่งที่มากไปกว่านั้นก็คือ เขายังกำลังแก้คำผิดอีกด้วย！！

มันยากมากสำหรับเขาจริงๆ！

โก้วหวยเห็นแบบนั้น จึงคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นกระดาษกับปากให้เขา