บทที่ 712 ขุนหลวงยอดเยี่ยมมาก

"การฝึกฝนต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล อำนาจและทรัพยากรทางการเงินคืออะไร? ความจริงแล้วสิ่งเหล่านี้เป็นตัวแทนของทรัพยากร อำนาจคือการกระจายทรัพยากร และทรัพยากรทางการเงินเป็นตัวแทนของทรัพยากร สิ่งเหล่านี้ล้วนมาจากโลกมนุษย์ แล้วตระกูลลี้ลับจะยอมละทิ้งได้อย่างไร?"

กู่เหอกล่าวอย่างเย็นชา

สำหรับเขาแล้ว การแสวงหาสิ่งที่อยู่นอกโลกมนุษย์ การคิดแต่เรื่องการบำเพ็ญ ล้วนเป็นเพียงข้ออ้างที่ใช้เพื่อหลบซ่อนจากคนอื่นเท่านั้น

ยิ่งคนขาดอะไรมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งใช้สิ่งนั้นปกปิดมันมากขึ้นเท่านั้น

คนจนให้ความสำคัญกับการนับถือตนเองมาก เพราะพวกเขาขาดการถูกคนอื่นเคารพ

เศรษฐีไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้ แต่พวกเขากลับได้รับความเคารพจากทุกคน นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่ขาดมัน

ไม่เสียแรงที่เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ปี...ไม่สิ นักแสดงที่แสดงละครมาหลายสิบ และเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้มาก่อน

เย่เซิ่งเทียนเข้าใจและกล่าวเห็นด้วยว่า "มันทำให้ผมได้ประสบการณ์มากขึ้นจริง ๆ และนี่คือธรรมชาติของมนุษย์"

กู่เหอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "จากมุมมองของมนุษย์ อะไรหลายอย่างที่ดูเหมือนไม่สมเหตุสมผลก็จะกลายเป็นเรื่องสมเหตุสมผล"

เย่เซิ่งเทียนกล่าวด้วยความปลงว่า "ถูกต้อง ถูกต้อง พี่กู่ไม่เสียแรงที่พี่ปิดบังมาเป็นเวลาหลายสิบปี สิ่งนี้มันสามารถแสดงให้เห็นทะลุปรุโปร่งถึงธรรมชาติของมนุษย์ และเข้าใจโลกมนุษย์ ประโยคนั้นกล่าวว่าอย่างไรน่ะ ความรู้ของโลกคือความรู้ทั้งหมด ความเริงอารมณ์ของมนุษย์คือบทความ พี่กู่พี่เป็นนักวิชาการใหญ่นี่"

กู่เหอ "......"

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นคำพูดที่ชื่นชมเขา แต่ทำไมฟังแล้วมันรู้สึกแปลก ๆ

เรื่องที่ควรพูดเขาก็ได้พูดออกมาหมดแล้ว และเย่เซิ่งเทียนวางแผนจะไปที่จินหลิง

ยิ่งเขารู้ข้อมูลมากเท่าไหร่ เย่เซิ่งเทียนก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองยิ่งเล็กกระจิริดมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อก่อนตอนที่อยู่ในสนามรบ เขาได้รับการจัดอันดับว่าเป็นคนที่มีพลังต่อสู้สูงสุดของโลก ตอนนั้นไม่มีเรื่องอะไรให้คิดมาก ขอเพียงแค่สามารถรบชนะก็เพียงพอแล้ว

แผนการลับต่าง ๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังความแข็งแกร่งแล้ว ล้วนเป็นเท็จ

แต่กลับมาคราวนี้ ยิ่งได้สัมผัสมากเท่าไหร่ ยิ่งคิดมากขึ้นเท่านั้น และยิ่งรู้สึกว่าโลกนี้ไม่ธรรมดา คนที่เก่งแต่ไม่เปิดเผยตัวอยู่ในต้าเซี่ยนั้นยังมีอีกมากมาย

คนเหล่านั้นล้วนหลบซ่อนตัวอยู่ในความมืด ไม่รู้ว่าจะทำร้ายคุณเมื่อไหร่ และทุกคนล้วนเป็นคนเจ้าเล่ห์

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เย่เซิ่งเทียนผงาดด้วยระยะที่สั้นมาก เพียงแค่เวลาสี่ปีเท่านั้น ประกอบกับเขาผงาดอยู่ในสนามรบ ดังนั้นรูปแบบการทำงานของเขาจึงตรงไปตรงมา และเผด็จการเป็นอย่างมาก

แต่รูปแบบการทำงานในสนามรบ เมื่อเทียบกับการแก่งแย่งชิงดีในประเทศแล้ว สามารถเห็นข้อบกพร่องได้อย่างชัดเจน