บทที่ 731 แบกรับไว้คนเดียว

เมื่อเดินออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเซียว เพลย์บอยยังไม่สามารถฟื้นฟูกลับมาได้จากความตกใจ

“พี่เทียน ทรัพย์สินของตระกูลเซียวมีสามแสนล้านล้าน？เป็นสมบัติตกทอดอย่างงั้นหรอ？”

เรื่องราวเหล่านี้สำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าโลกศิลปะการต่อสู้ และเทพบู๊มีอยู่จริง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น ตระกูลที่สืบทอดกันมานับพันปีเช่นนี้

โดยเฉพาะตระกูลเซียว ในสายตาเขาเมื่อก่อนมันเป็นเพียงการดำรงอยู่ที่ไม่มีอยู่จริง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะเป็นปีศาจร้ายที่ซ่อนอยู่ในทะเลลึก

“ตระกูลกู่ของเราสืบทอดกันมาเก้าร้อยปีแล้ว น่าแปลกตรงไหน？”

กู่ชิงชิงพูดอย่างไม่แปลกใจ แล้วมองไปที่เพลย์บอยอย่างดูถูก

“ความรักจืดจางแล้วสินะ คุณยังไม่เคยบอกผมเลย”

เปาจี้จู่มองไปที่กู่ชิงชิงอย่างน้อยใจ

หนิงเจ๋อห้าวพูดอย่างยิ้มๆ“ของบางอย่างแม้แต่พ่อของฉันยังไม่รู้เลย อย่าว่าแต่คุณเลย”

เปาจี้จู่ไม่ใช่คนที่รู้ผิดแล้วแก้ไข เขาหัวเราะหึๆแล้วถามว่า“พี่เทียนครับ งั้นเราจะไปไหนกันดีครับ？”

เย่เซิ่งเทียนจ้องมองไปที่เขา“นายกลับบ้านเถอะ พอกลับไปถึงบ้านให้งดการมีเพศสัมพันธ์หนึ่งปี ไม่งั้นนายก็รอดยาก”

“ห้ะ？”

เปาจี้จู่เห็นเย่เซิ่งเทียนไม่มีทีท่าล้อเล่น เขาตกใจจนหน้าซีดเผือด แล้วถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“พี่เทียน ร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรอครับ？”

เย่เซิ่งเทียนไม่ได้พูดอะไร มองไปยังกู่ชิงชิงแล้วกล่าวว่า“ถอนหมั้นไปแล้ว เธอกลับไปเถอะ ช่วงนี้อย่าออกมานะ”

หนิงเจ๋อห้าวตกใจ มีลางสังหรณ์ว่าเรื่องมันจะไม่ง่ายขนาดนั้น

ไม่อย่างงั้นเทียนจวินคงไม่พูดออกมาหรอก

กู่ชิงชิงพูดอย่างตกใจ“ทำไมหรอคะพี่เทียน ฉันพึ่งออกมาได้ไม่นานนะคะ นี่จะกลับไปอีกแล้วหรอ？”

“กลับไปเถอะ เรื่องที่ฉันจะทำต่อไปนี้ ถ้าพวกเธอร่วมมือด้วยก็ไม่มีอะไรดีต่อพวกเธอ”