บทที่ 739 นางพญางู

ซุนทงรู้สึกมึนงง โจวอีอีตายอยู่ในมือของเขา！

“ซะ ซุนทง นะ นายฆ่าโจวอีอี”

หญิงสาวอีกคนมีนามว่าโม่อวี่ เธอมองไปที่ซุนทงด้วยความตกใจกลัว

“มึงหุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้หมอนี่เป็นคนฆ่าต่างหาก มันเกี่ยวอะไรกับฉัน！”

ซุนทงทิ้งกริชที่อยู่ในมือ แล้วจ้องมองเย่เซิ่งเทียนด้วยความโกรธแค้น แต่สายตากลับเผยให้เห็นความหวาดกลัว เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า“กะ แกกล้าฆ่าโจวอีอี แกรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร？แกรู้ไหมว่าเราเป็นใคร？แกตายแน่ แกฆ่าเทพเจ้า แกจะต้องถูกล้างโคตร！”

เย่เซิ่งเทียนตบเขาลงพื้น แล้วพูดอย่างหงุดหงิดว่า“เสียงดัง”

“กะ แกกล้าฆ่าซุนทง กะ……”

โม่อวี่ตกใจกลัวก้าวถอยหลังไปหลายก้าว แต่กลับถูกกริชเสียบเข้าด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว

หลังจากนั้นโม่อวี่ก็มองไปที่ด้านหลังของเธอด้วยความแปลกใจ เหย้ซูหลิงพูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉย“ตายตอนนี้ พวกเธอยังได้ไปเจอกันที่ปรโลกด้วยกัน”

เย่เซิ่งเทียนขมวดคิ้วมองไปที่เหย้ซูหลิง เขาไม่คิดจะฆ่าโม่อวี่ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเหย้ซูหลิงจะฆ่าโม่อวี้ อย่างโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้

เหย้ซูหลิงพูดพลางหัวเราะคิกคัก“มองฉันทำไม？ถ้าฉันไม่ฆ่าปิดปาก นายคิดว่านายจะมีชีวิตรอดออกไปได้งั้นหรอ？ถึงแม้ว่านั่นจะไม่ใช่เทพเจ้าอะไร ถ้าตระกูลพวกนี้อยากฆ่านาย มันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก ฉันหวังดีกับนายนะ”

ระหว่างที่พูด บนนิ้วมือของเหย้ซูหลิงมีเปลวไฟสีฟ้าจางๆค่อยๆโผล่ขึ้นมา จากนั้นก็ทำการแผดเผาร่างไร้วิญญาณที่อยู่บนพื้นจนเป็นผุยผง

ในขณะที่ทำทุกสิ่งทุกอย่าง ใบหน้าของเหย้ซูหลิงมีรอยยิ้มเล็กน้อย มองดูท่าทีของเย่เซิ่งเทียนที่รู้สึกขนลุกขนพอง

เหย้ซูหลิง เป็นนางพญางู！

คนของตระกูลลี้ลับแต่ละคนที่ออกมา ไม่มีคนปกติแม้แต่คนเดียว แต่มีจุดหนึ่งที่เหมือนกันนั่นก็คือ ไม่เห็นค่าชีวิตของคนอื่น！

“ที่นี่คือห้องวีไอพี ไม่มีคนเข้ามาหรอก”

เหย้ซูหลิงยิ้มแล้วควงแขนของเย่เซิ่งเทียน พลางกล่าวอย่างสนิทสนม“ที่ฉันทำแบบนี้เพื่อนายเลยนะ นายห้ามรังเกียจฉันนะ ไปกันเถอะ งานเลี้ยงของเรา กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว สิ่งที่ฉันรับปากนาย ฉันจะบอกนายให้หมด”

เย่เซิ่งเทียนรู้สึกสงสัยมากยิ่งขึ้น เรื่องเมื่อกลางวัน เป็นสิ่งที่เหย้ซูหลิงตั้งใจ！

จากความเหี้ยมโหดของผู้หญิงคนนี้แล้ว เธอต้องทำเรื่องแบบนี้อย่างแน่นอน

เพียงแต่ เธอมีจุดประสงค์อะไรกันแน่？

มันมีประโยชน์อะไรกับเธอ？