บทที่ 755 วิญญาณหอคอย

“น่าเสียดายจัง ฉันไม่มีวิชายุทธ์ของแดนลอยเมฆ ไม่เช่นนั้นจะใช้โอกาสนี้บุกทะลวงแดนลอยเมฆในคราวเดียว”

เย่เซิ่งเทียนค่อนข้างจนใจ วิชายุทธ์ที่อยู่เหนือแดนเหนือโลกีย์ ถูกตระกูลลี้ลับควบคุมทั้งหมด

ไม่ได้ใช้วิชายุทธ์ที่สอดคล้องกัน เขาไม่สามารถบุกทะลวงแดนลอยเมฆได้เลย

แต่การตื่นตัวของเลือดประหลาดเมื่อครู่นี้ ทำให้พละกำลังของเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

แม้ว่าในเขตแดนจะไม่มีการบุกทะลวงถึงแดนลอยเมฆ แต่ว่าในความแข็งแกร่งนั้นมีการยกระดับสูงขึ้น ก็เหมือนกับกู่ชางหลงเลย แม้ว่าไม่ถึงแดนลอยเมฆ แต่พละกำลังแข็งแกร่ง แดนลอยเมฆที่ธรรมดาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายชราผู้นั้นจริงๆ

เย่เซิ่งเทียนเหมือนกับกู่ชางหลง กำลังหล่อหลอมเนื้อหนังมังสาอย่างไม่หยุดหย่อน

“ตาม《ร้อยวิชาหล่อหลอม》ที่ตาเฒ่าหลินให้มา หลายปีที่ผ่านมานี้ ตอนนี้เนื้อหนังมังสาของฉันก็หล่อเหลาถึงห้าสิบแล้ว ถือว่าเป็นความสำเร็จของวิชาหลอมกายในขั้นแรก ตามคำพูดของตาเฒ่าหลิน ตอนที่สำเร็จวิชาหลอมกายในขั้นแรก ถึงแม้จะเป็นคนที่เหนือกว่าแดนเหนือโลกีย์ ระดับความแข็งแกร่งของเนื้อหนังมังสานั้นแข็งแกร่งได้ไม่เท่าฉัน

เก็บกระบวนความคิดไว้ เย่เซิ่งเทียนถึงได้พบว่า จริงๆแล้วตัวเองอยู่ข้างนอกหอคอยโบราณมาตลอด ไม่ได้เข้าไปเลย

และบนหอคอยโบราณปรากฏแผ่นโลหะ ด้านบนเขียนตัวอักษรจีนสี่ตัวใหญ่ไว้อย่างงดงามดั่งหงส์ร่อนมังกรรำว่า——ผนึกปีศาจ

ทั้งสามคำนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยชี่ที่เก่าแก่ ราวกับว่าทะลุผ่านสมัยดึกดำบรรพ์อันแสนนานมา จิตวิญญาณของเย่เซิ่งเทียนเมื่อครู่นี้ ก็ถูกคำสองคำนี้ทำให้สับสน ปรากฏภาพลวงตาเหล่านี้แล้ว

“ยังไม่เข้าไป ก็เกือบทำให้ฉันตายในภาพเพ้อฝัน หอผนึกปีศาจแห่งนี้ใครเป็นคนสร้างกันแน่？”

เย่เซิ่งเทียนผ่อนลมหายใจลากยาว ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเมื่อกี้เข้าตาจนทำให้กระตุ้นเลือดประหลาดในร่างกายให้ตื่นตัวล่ะก็ วันนี้เขาก็ตายในดินแดนแห่งความเพ้อฝันเมื่อกี้แล้ว

หอผนึกปีศาจแห่งนี้สุดยอดจริงๆ อาศัยวิญญาณของคน ก็สามารถภาพลวงตาที่ยากจะแยกแยะได้ว่าเป็นจริงหรือเท็จต่างๆออกมาได้ ตายยังไงก็ไม่รู้

ตอนที่เย่ว์อิ่นหลงเข้ามาไม่เห็นหอผนึกปีศาจ บางทีอาจจะเป็นภาพลวงตาที่หอผนึกปีศาจสร้างขึ้นมา

เพียงแค่ไม่รู้ว่า ภาพลวงตาเหล่านั้นที่ตัวเองเห็นเมื่อครู่นี้ จะเป็นสถานการณ์ที่แท้จริงของภายในหอคอยหรือไม่

“เพียงแค่นอกหอคอย ‘ผนึกปีศาจ’”สามคำนี้ก็สุดยอดมากเช่นนี้ เกรงว่าสถานการณ์ภายในหอคอยจะยิ่งเป็นอันตรายมากยิ่งกว่า ยังไม่เข้าไปก่อนดีกว่า

แม้ว่าจะรู้สึกเสียใจภายหลัง แต่ก็ทำได้เพียงยอมแพ้ชั่วคราว

และในเวลานี้ เงาร่างของชายชรา ใส่ชุดคลุมเต๋มที่มียันต์แปดทิศหยินหยาง ขาวดำสองสีกลายเป็นปลาหยิน-หยางสองตัว

“เด็กน้อย นายเป็นใคร？คิดไม่ถึงว่าจะมีชีวิตรอดออกมาจากดินแดนแห่งความเพ้อฝันของฉันได้”

เย่เซิ่งเทียนตกใจทันที จับหอกหักไว้แน่น พร้อมลงมือตลอดเวลา พูดถามอย่างเยือกเย็นว่า “แล้วแกเป็นใคร？”