บทที่ 801 พญายมก็ไม่อาจช่วยภูตผีที่สมควรตาย

เมื่อเห็นข้อมือของตัวเองถูกเย่เซิ่งเทียนจับไว้ ฉินหู่ก็ถึงกับตกตะลึง จากนั้นก็หรี่ตาลง แล้วพูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉยว่า“กล้าจับมือของฉัน แกอยากตายใช่ไหมห้ะ！หักขามันเดี๋ยวนี้”

บอดี้การ์ดของฉินหู่กำลังจะลงมือ ก็เห็นเย่เซิ่งเทียนตบหน้าของฉินหู่อย่างจัง

เย่เซิ่งเทียนพูดอย่างสงบ“ฉันไม่ค่อยชอบตบหน้าใครหรอกนะ พวกแกกลับเอาหน้ามาให้ฉันตบเอง”

หลี่เสี่ยวปิงตกใจเป็นอย่างมาก ไม่ใช่เพราะฉินหู่ถูกตบ แต่เป็นเพราะฉินหู่ทำให้เย่เซิ่งเทียนโกรธ

ฉินหู่รนหาที่ตายแท้ๆ ทั้งๆที่ตนพูดกับเขาอย่างชัดเจนแล้ว ไม่มีคนสามารถล่วงเกินคุณเย่ได้ แต่เขากลับไม่ฟัง แถมยังกล้าข่มขืนคุณเย่อีกด้วย นี่มันคือการรนหาที่ตายไม่ใช่หรอ

ยกตัวอย่างวิกฤติของบริษัทหัวหยวน

เดิมทีหวางซีถูกบีบจนหมดหนทาง และบริษัทเชาซื่อกับฮุยเถิงกรุ๊ปก็ร่วมมือกัน กดขี่จนบริษัทหัวหยวนแทบล้มละลาย

แต่สุดท้ายคุณเย่ก็ปรากฏตัวขึ้น จัดการกับบริษัทเชาซื่อกับฮุยเถิงกรุ๊ปจนดับมอด

ฉินหู่กล้าหยิ่งผยองต่อหน้าของคุณเย่ นี่ก็คือการใช้ชีวิตจนเบื่อแล้ว ไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไปแล้ว

“กะ แกกล้าทำร้ายฉัน แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร？ฉันเป็นฉินหู่คุณชายใหญ่ของตระกูลฉินแห่งฉางอันเชียวนะ แกกล้าตบหน้าฉันงั้นหรอ？แกตายแน่！”

ฉินหู่กุมหน้าไว้ เขาโกรธจนเต้นเร่าๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกคนตบหน้า

มีแต่เขาฝ่ายเดียวที่ตบหน้าคนอื่น！

“พวกแกยังยืนบื้อทำไมอยู่อีก？ฉันไม่อยากได้ขาสองข้างของมันแล้ว ไปเอามันให้ตาย！บัดซบเอ้ย ฉางอันเป็นถิ่นของตระกูลฉิน กล้าทำร้ายฉันในถิ่นของฉันอย่างงั้นหรอ？วันนี้ฉันจะคอยดูว่าแกจะมีหัวกี่หัว！”

ฉินหู่ชี้ตะคอกไปยังเย่เซิ่ง

“หยุดนะ！ฉินหู่ นายรนหาที่ตายรึไง？”

เห็นแก่ที่ฉินหู่เคยตามจีบเธอ หลี่เสี่ยวปิงจึงเตือนด้วยความหวังดี พลางกล่าวว่า“ฉินหู่ อย่าว่าแต่นายเลย ถึงจะเป็นตระกูลฉินของพวกนาย ก็ล่วงเกินคุณเย่ไม่ได้ รีบขอโทษยอมรับผิดกับคุณเย่ซะ ฉันจะช่วยพูดขอร้องกับคุณเย่ให้”

ตอนแรกหลี่เสี่ยวปิงพูดด้วยความหวังดี แต่คำพูดเหล่านี้ก็เข้าหูของฉินหู่ ซึ่งเท่ากับทำให้เขาอับอาย

เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่ของตระกูลฉิน แต่กลับถูกคนอื่นรังแก

เขาจะทนได้อย่างไร！