บทที่ 853 ควรตอบกลับความหวังดีของผู้อื่นมิเช่นนั้นจะกลายเป็นไร้มารยาท

หยางทาว หร่วนซื่อสง กัวปิงทั้งสามคน มองหน้ากันไปมา เผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของสุนัขจิ้งจอกเฒ่า

ในอดีตประเทศนัมเบอร์วันอยากปิดกั้นก็ปิดกั้นเลย อยากกดขี่ใครก็ทำได้เลย ดีไม่ดีกองเรือหลวงของคนอื่นอาจจะมาวนรอบปากทางเข้าสองสามรอบก็เป็นได้

มันน่าหงุดหงิดจริงๆ ไร้ประโยชน์สิ้นดี

เย่เซิ่งเทียนได้ก่อตั้งหอมังกรเทพ หลังจากที่ผุดขึ้นมา ก็ระงับความเย่อหยิ่งของมหาอำนาจตะวันตก

แต่เนื่องจากทางด้านต้าเซี่ยยังคงเป็นฝ่ายอ่อนแอ อีกฝ่ายอยู่ภายใต้การคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจ ช่างน่าขยะแขยงจริงๆ

ครั้งนี้สะใจชะมัดเลย

เย่เซิ่งเทียนสังหารเทพสงครามชั้นนำของอเมทั้งหกคน ซึ่งหนึ่งในนั้นยังคงเป็นรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม และตอนนี้ขบวนประท้วงเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง

เริ่มวิตกกังวล อยากแก้ปัญหาด้วยการเจรจา แล้วก่อนหน้านี้ไปทำอะไรมา？

ในเวลาแบบนี้ ยังคิดจะเล่นแง่อีก ไม่อยากเจรจากับหอมังกรเทพ ก็เพราะกังวลว่าเก้าอี้จะสั่นไม่ใช่หรอ และส่งผลต่อสถานะของประเทศที่ใหญ่ที่สุดในอเม？

ทำไมจะต้องตามใจพวกเขาด้วย？

เหมือนกับเด็กเลย คิดว่าทั้งโลกต้องหมุนรอบตัวเองงั้นหรอ？

คนที่ล่วงเกินคือหอมังกรเทพ ถ้าจะคุยก็ไปคุยกับหอมังกรเทพไป มันเกี่ยวอะไรกับต้าเซี่ยด้วยล่ะ？

ผ่านไปไม่นาน โฟเดนท์ก็โทรมาอีกครั้ง

หยางทาวรับสาย ส่วนน้ำเสียงของเขาก็ค่อนข้างระมัดระวังทีเดียว

“ประธานาธิบดีโฟเดนท์ครับ สิ่งที่คุณพูดผมไม่สามารถพูดคุยกับคุณได้จริงๆ หอมังกรเทพเป็นอิสระไม่ได้อยู่ภายใต้ต้าเซี่ย ไม่เกี่ยวอะไรกับต้าเซี่ยด้วย และผมก็ไม่สามารถไปยุ่งกับหอมังกรเทพด้วย อีกทั้งนี่เป็นความแค้นระหว่างพวกคุณกับหอมังกรเทพ ต้าเซี่ยของเราไม่สามารถทำเกินอำนาจของตนไปก้าวก่ายอำนาจหน้าที่ของคนอื่น หึๆ ประธานาธิบดีโฟเดนท์ เรื่องนี้พวกคุณไปเจรจากับคนของฝั่งหอมังกรเทพเถอะ ผมไม่มีอำนาจไปยุ่งกับเรื่องของหอมังกรเทพ”

หยางทาวหัวเราะฮ่าๆ ผลักเรื่องทุกอย่างให้พ้นตัวจนเกลี้ยง

น้ำเสียงของเขาแสดงให้เห็นถึงความเศร้าและเห็นอกเห็นใจอย่างยิ้ง แต่ภายในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสุข