บทที่ 857 มักจะมีขยะจำพวกหนึ่ง

หลี่หลานตบบ่าของเย่เซิ่งเทียนแล้วพูดว่า“ลูก ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เคยเจอแม่นายมาก่อน แต่ฉันเชื่อนะว่า แม่ของนายจะต้องคิดเหมือนกับฉัน ถึงตัวเองจะต้องลำบากหน่อย ก็ต้องให้นายได้มีชีวิตที่ดี พ่อแม่ทั้งโลกก็เหมือนกันหมดแหละ คาดหวังว่าลูกของตัวเองจะอยู่อย่างปลอดภัย ฉันรู้นะว่า บางเรื่องนายจำเป็นต้องไปทำ แต่รับปากฉันได้ไหม นายจะดูแลตัวเองให้ดี”

เย่เซิ่งเทียนดวงตาแดงก่ำ พยักหน้าอย่างหนักแน่น

หวางซีบ่น“แม่คะ ดูแม่สิ กว่าเราจะมีโอกาสได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันมันไม่ง่ายเลยนะคะ ทำบรรยากาศอึดอัดทำไมกัน？เซิ่งเทียนไม่ใช่เด็กสามขวบสักหน่อย เขารู้จักแยกแยะค่ะ”

ซีซีที่อยู่ข้างๆรีบพยักหน้ากล่าว“จริงด้วยค่ะๆ แม้แต่หนูเองก็ไม่ใช่เด็กสามขวบแล้วนะคะ”

หลี่หลานทั้งโกรธและขำ“กินน่องไก่เธอไปเถอะ ยัยจิ๋วใจดำจริงๆ แก่แดดจริงๆ”

“แบร่ๆๆ”

ซีซีทำหน้าผี หลังจากนั้นก็จัดการกับน่องไก่ด้วยสีหน้าจริงจัง

มองดูซีซีกินอย่างเอร็ดอร่อย เย่เซิ่งเทียนกับหวางซีอดมองตากันไม่ได้ ในสายตาของพวกเขาสามารถดูออก สามีภรรยาคู่นี้ต่างกำลังบอกว่า“เด็กคนนี้จะต้องได้รับการถ่ายทอดดีเอ็นเอมาจากคุณแน่ๆ ตอนเด็กฉันไม่ได้เป็นแบบนี้”

เด็กคนนี้ทำอะไรไม่เก่งสักอย่าง แต่เรื่องกินต้องยกให้ที่หนึ่งเลย

หลังจากกินเสร็จ ทั้งครอบครัวก็พากันไปดูหนัง

นี่เป็นช่วงเวลาที่หาได้ยาก และเป็นเวลาที่เย่เซิ่งเทียนยากจะหาโอกาสได้พักผ่อนเช่นกัน

ดังนั้นทุกคนจึงหวงแหนมันมาก