บทที่ 859 แอบทำอะไรลับหลัง

เมื่อเห็นคนเหล่านี้ หลี่หลานก็โกรธขึ้นมาในทันที เธอชี้ไปที่เกาสง“ไม่เข็ดหลาบสินะ？ยังกล้ามาหาเรื่องอีก”

เกาสงถ่มน้ำลาย แล้วก่นด่า“นังแก่ จองหองทำไมกันห้ะ？คืนนี้ฉันจะให้แกคุกเข่าเรียกฉันว่าปู่”

หลังจากนั้น เขาก็ชี้ไปทางเย่เซิ่งเทียน“เพื่อน ไอ้หมอนี่แหละที่ทำร้ายฉัน เอามันให้ตาย ยังมีนังแก่นี่อีก ห้ามปล่อยไปแม้แต่คนเดียว”

หลี่หลานไม่กลัวแม้แต่น้อย ในตอนที่อยู่ตระกูลหลี่ เธอเป็นคนอารมณ์ร้อน เป็นคุณหนูใหญ่ที่ไม่มีใครกล้าล่วงเกิน

ถึงตอนนี้จะแก่แล้ว ไม่ได้ใจร้อนขนาดนั้นแล้ว แต่ขยะเหล่านี้เธอไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

เขาเดินตรงขึ้นไปตบหน้าเกาสงและพูดอย่างเย็นชาว่า“ไว้หน้าแกเกินไปใช่ไหม？ตบแกแล้วแกจะทำอะไรฉันได้？แกคิดว่าแกเป็นใคร ถึงกล้ายกมือยกไม้ชี้สั่งลูกเขยฉันน่ะ？”

เกาสงคิดไม่ถึง ตนเรียกคนมาเยอะขนาดนี้ อีกฝ่ายจะกล้าทำร้ายตัวเองอีก จึงรู้สึกโกรธขึ้น“นังแก่ แกยังกล้าตบฉันอีกงั้นหรอ จัดการมัน！”

เมื่อสิ้นเสียง เห็นเพียงคนพวกนั้นที่เขาพามา ล้มลงกับพื้นทั้งหมด แล้วร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด

เกาสงตกใจมาก เพื่อนกินของเขาพวกนั้น ปกติดื่มกินกันเก่งกว่าใคร พอเจอเรื่องแค่นี้ ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

“พวกแก พวกแกเป็นอะไร？”

เกาสงรู้สึกมึนงง เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คนที่ตัวเองพามาล้มลงกับพื้นจนหมด

แกร๊ก

เย่เซิ่งเทียนเตะตัดขาของเกาสงหัก แล้วพูดว่า“ตอนแรกว่าจะไม่สนใจเศษสวะอย่างแกนะ คิดไม่ถึงว่าแกจะรนหาที่ตาย”

“อ้าก——”

เกาสงร้องโหยหวน กอดขาแล้วล้มลงกับพื้น พูดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว“แจ้งความ ฉันจะแจ้งความ แกอย่าคิดจะอยู่อย่างสงบสุขเลย”