บทที่ 862 ความผิดของฉันเอง

เย่เซิ่งเทียนรู้สึกไม่สบายใจมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ และเขาก็หงุดหงิดอย่างไม่รู้สาเหตุ

เขาพูดอย่างหงุดหงิดว่า“เจ้าหน้าที่จางครับ ผมไม่ไปโรงพักแล้ว มีอะไรให้ไปหาเวินเฉินที่อยู่จวนผู้ว่าการได้เลยนะครับ”

เจ้าหน้าที่จางตกตะลึง เวินเฉินอยู่ผู้ว่าการ？

นั่นมันเลขาเวินไม่ใช่หรอ？

ชายหนุ่มผู้นี้เกี่ยวข้องอะไรกับเลขาเวิน？

หรือเขาเป็นคนของจวนผู้ว่าการ？

แถมยังกล้าเรียกชื่อของเลขาเวินอีก งั้นก็แสดงว่าสถานะของชายหนุ่มในจวนผู้ว่าราชการจังหวัดไม่ธรรมดา อย่างน้อยก็อยู่ในระดับเดียวกับเลขาเวิน

“น้องชาย นายเป็นคนของจวนผู้ว่าการหรอ？ถ้านายออกไปแบบนี้จะไม่มีปัญหาอะไร”

เจ้าหน้าที่จางขมวดคิ้ว ฝ่ายตรงข้ามเมื่อครู่ยังยอมให้ความร่วมมือเลย ไม่เหมือนคนที่ทำอะไรซี้ซั้ว ตอนนี้จะขอลงจากรถ หรือมันเกิดอะไรขึ้น？

แต่เขายังคงพูดอย่างระมัดระวังว่า“แต่ฉันคงต้องขอดูเอกสารของนายก่อน”

แน่นอนว่าเย่เซิ่งเทียนไม่มีเอกสารอะไร จึงพูดอย่างอดทนว่า“คุณสามารถโทรไปที่จวนผู้ว่าได้ ลองถามเวินเฉินดู บอกว่าผมแซ่เย่ เธอก็รู้แล้ว ตอนนี้ผมคงต้องขอตัวก่อน หวังว่าคุณจะเข้าใจ ”

พูดจบ เย่เซิ่งเทียนไม่สนใจว่ารถจะจอดหรือไม่ เขาเปิดประตูกระโดดลงจากรถทันที

เจ้าหน้าที่จางตกใจมาก เขารีบเบรกรถ แต่กลับไม่พบร่างของเย่เซิ่งเทียนแล้ว

“คนล่ะ？หรือฉันเห็นผีแล้ว？แค่พริบตาเดียวก็หายไปเลย？”

เจ้าหน้าจางเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขากลืนน้ำลาย“ดูฝีมือนี้ จะต้องเป็นผู้กล้าของจวนผู้ว่าการแน่ แม่งเอ้ย เกาสงไอ้พวกงั่ง มีเรื่องกับใครไม่มี แต่กลับไปล่วงเกินผู้กล้าของจวนผู้ว่าการ คราวนี้ถ้าไม่ติดคุกคงไม่ได้แล้ว”

และในตอนนี้เอง

เย่ห้าวพึ่งไปรับหวางซีทั้งสามคน

“คุณพ่อคะ อยากเจอเซิ่งเทียนไหมคะ？”

หวางซีไม่ได้โกรธแค้นเย่ห้าวเป็นการส่วนตัว เธอกวังว่าเย่เซิ่งเทียนจะปรับความเข้าใจกับเย่ห้าว

เรื่องในตอนนั้น เป็นความผิดของเย่ห้าว แต่ภายใต้สถานการณ์แบบนั้น เย่ห้าวไม่มีทางเลือกอื่น