บทที่ 907 เป็นลม

“ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณพวกคุณที่มาร่วมงานศพของพ่อฉันได้”

เย่เซิ่งเทียนพยายามยิ้ม

แต่ใครๆก็ต้องมองออก รอยยิ้มนี้ของเขาฝืนใจมากแค่ไหน

เห็นเย่เซิ่งเทียนเป็นเช่นนี้ ทุกคนต่างก็ถอนหายใจกันอยู่ในใจ

เย่เซิ่งเทียนในเมื่อก่อน บ้าอำนาจและพูดจาเฉียบขาด ขณะที่เจตนาฆ่าพรั่งพรูออกมา บนร่างกายเต็มไปด้วยสัมผัสของคาวเลือดบางๆ

แต่เย่เซิ่งเทียนในตอนนี้ สีหน้าและนัยน์ตาที่เปิดเผยเต็มไปด้วยความเหี่ยวเฉา แม้แต่จะพูดจาก็เหมือนจะท้อใจ

มองดูเย่เซิ่งเทียนในตอนนี้ กู่ฉิงฉิงรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างบอกไม่ถูก

ตอนแรกที่เขาได้พบเย่เซิ่งเทียน ไม่ได้เป็นเช่นนี้เลย

เย่เซิ่งเทียนในตอนนั้น มีความเด็ดขาด กระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา

เหมือนดาบที่ไม่มีฝัก

แต่เย่เซิ่งเทียนในตอนนี้ ก็เหมือนกับคนที่ล้มเหลวก็ผิดหวังห่อเหี่ยวใจ เผยให้เห็นความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าไปทุกที่

กู่ฉิงฉิงไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ยิ่งไปกว่านั้น หวางซีภรรยาของเย่เซิ่งเทียนก็อยู่ที่นี่ด้วย แม้ว่าจะเป็นห่วงแค่ไหน มันก็ไม่เหมาะสมที่เธอจะพูดออกมา

สุดท้าย เจอคนที่ใช่ในเวลาที่ผิด

กู่ฉิงฉิงในเมื่อก่อน หัดเรียนรู้ทุกอย่างตามหยางจิ้ง เหมือนทอมบอย

แต่หลังจากที่ได้เจอเย่เซิ่งเทียน เธอก็เริ่มระวังการแต่งตัวของตัวเอง

เสื้อผ้าก็เริ่มมีความเป็นผู้หญิง และรู้จักแต่งหน้าเบาๆอีกด้วย

แต่สุดท้าย ผิดเวลาเสียแล้ว

“คุณไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ ฉันดูแลตรงนี้เอง”

หวางซีกล่าวเบาๆ

เหมือนมีดกรีดหัวใจ

ในฐานะที่เป็นภรรยาของเย่เซิ่งเทียน เธอรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวของสามีได้มากที่สุด

“ฉันไม่เป็นไร”

เย่เซิ่งเทียนตบไหล่ของเธอ ให้เธอไม่ต้องเป็นกังวล

ไฉจวิ้นวิ่งเร่เข้ามาขอโทษเย่เซิ่งเทียนโดยเฉพาะ เมื่อก่อนเขาและเย่เซิ่งเทียนได้เจอกันบ่อยครั้ง และทุกครั้งก็มักจะถูกทุบตี