บทที่ 909 ฝัน

หวางซีไม่อยากเชื่อฉากที่เห็นตรงหน้า

เย่เซิ่งเทียนเพิ่งสลบไปเพียง 1 ชั่วโมงเท่านั้น ผมของเขา เป็นหงอกขาวไปหมดแล้ว!

เป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

ก่อนหน้านี้ เกิดเรื่องขึ้นกับแม่ เย่เซิ่งเทียนก็ผมหงอกไปคืนหนึ่ง แต่นั่นเป็นจอนผมไม่กี่เส้นที่เป็นผมหงอก

แต่ตอนนี้ ผมหงอกไปทั้งหัว!

“อาจารย์หญิง คุณไม่ต้องกังวล อาจารย์……อาจารย์เขาไม่เป็นอะไรมาก”

เผยชุนชิวน้ำตาหลั่งด้วยความเศร้าสุดขีด ไม่รู้จริงๆว่าควรจะปลอบใจอาจารย์หญิงน้อยอย่างไรดี

โก้วหวยผลักเผยชุนชิวออก ด่าอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “แกพูดไม่เป็นก็หุบปากไป เดิมทีอาจารย์ไม่ได้อาการสาหัส แต่แกพูดซะจนอาการหนักเลย”

ในที่สุดเจียงหมิงเฉิงที่พอพูดแทรกออกมาได้ก็รีบแสดงความคิดเห็นทันทีว่า “ก็จริง อาจารย์หญิง ท่านอาจารย์เขา……”

เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกจั่วอู๋เต้าและหูชิงหนิวปิดปากไว้และลากไปด้านหลัง

หวังหลิงเก็บกดมาตั้งนานแล้ว สุดท้ายอัดอั้นจนพูดออกมาสามคำว่า “ไม่เป็นไร”

โก้วหวยจ้องพวกเขาตาเขม็ง และพูดต่อ “ท่านอาจารย์ผมหงอก หลักๆแล้วเป็นเพราะสองวันนี้เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ จนทำให้จิตใจกระทบกระเทือน ส่งผลให้แผลเก่ากำเริบ ดังนั้นจึงผมหงอกเต็มหัว อาจารย์หญิงคุณไม่ต้องเป็นห่วง อาจารย์มีความแข็งแกร่งเหนือคนทั่วไป ใช้เวลาไม่นานก็สามารถฟื้นคืนกลับมาได้ ผมเป็นสีขาว นี่ก็เป็นเพราะพลังงานภายในร่างกายของอาจารย์เกิดการปะทะกัน ซึ่งมันไม่ได้สาหัสเลย”

“ขอบคุณพวกคุณนะ ขอบคุณ”

หวางซีรู้แล้ว ว่าพวกเขาสองสามคนกลัวว่าตัวเองจะไม่สบายใจ จึงปลอบใจตัวเองเช่นนี้

แต่ถึงแม้แผลเก่าจะกำเริบ ทำไมเพียงแค่ 1 ชั่วโมงสั้นๆ ก็ทำให้ผมหงอกเต็มหัวได้ล่ะ?

เธอรู้ นี่คือโรคหัวใจของเย่เซิ่งเทียน ซึ่งไม่มีวิธีรักษาได้

นอกจากช่วยแม่ออกมา ล้างแค้น

การตายของพ่อ เป็นการโจมตีเย่เซิ่งเทียนที่หนักหนาเกินไป

เขานำเรื่องทั้งหมดนี้ โทษใส่ตัวเองทั้งหมด

บรรยายความแห้งเหี่ยว จั่วอู๋เต้าหมอผีที่ดูเหมือนผี พูดด้วยเสียงที่น่าสะพรึงกลัวว่า “อาจารย์หญิง คุณไม่ต้องห่วง มีพวกเราอยู่ อาจารย์ไม่เป็นอะไรหรอก ถึงแม้ว่าจะก้าวไปถึงความตาย พวกเราสามารถดึงกลับมาให้คุณได้ แต่การกระทบกระเทือนจิตใจไม่มียาใดรักษาหายได้ ท่านเป็นกังวลไปก็เท่านั้น ท่านเพียงแค่ดูแลตัวเองกับศิษย์น้องให้ดี อาจารย์จะได้ไม่ต้องเป็นกังวลแล้ว เรื่องที่เหลือ ให้พวกเราจัดการเถอะ”

หวังหลิงอยากจะพูด เขาอัดอั้นจนหน้าดำหน้าแดง ถูกเจียงหมิงเฉิงชิงตัดหน้าเสียก่อนแล้ว “ใช่”

หวังหลิงจ้องเจียงหมิงเฉิงอย่างดุร้าย ถ้าไม่เกรงว่าจะทำให้อาจารย์หญิงตกใจ เขาจะเอาแมลงที่มีพิษในตัวยัดใส่ปากของเจียงหมิงเฉิงแล้ว