บทที่ 915 การจากลาที่ทำให้ใจสลาย

เย่เซิ่งเทียนยังไม่รู้ ว่าพวกเขาออกมาจากกับดักหนึ่ง และกำลังจะก้าวเข้าสู่อีกกับดักหนึ่ง

แต่แม้ว่าเขารู้ ว่าปัจจุบันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งได้

สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ ก็คืออยู่ในกับดักนี้ ค้นหาวิธีทะลวงกับดักนี้ และรีบพัฒนาความแข็งแกร่ง

ตระกูลลี้ลับ เขาจะต้องไปให้ได้

มิฉะนั้น ถึงแม้ว่าเขาจะอาศัยเลือดเทพในร่างกายสามารถทะลวงผ่านอย่างต่อเนื่อง แต่ด้วยกำลังของเขาเพียงลำพัง ไม่มีทางสู้กับสรวงสวรรค์ได้เลย

จะต้องพัฒนาความแข็งแกร่งของอาจารย์และกู่ชางหลงคนเหล่านั้นขึ้น ในขณะเดียวกันยังต้องหาความช่วยเหลือจากภายนอก

และต้องการพัฒนาความแข็งแกร่งของทุกคน เขาจะต้องไปหาตระกูลลี้ลับ

คนอื่นๆไม่มีเลือดเทพเหมือนอย่างเขา จะต้องตามหากงฝ่าที่เหมาะสม ถึงจะสามารถทะลวงผ่านไปได้

“เซิ่งเทียน คุณ คุณดูแลตัวเองให้ดีๆ ฉันจะรอคอยคุณกลับมาบ้าน”

หวางซีเก็บความเศร้าเอาไว้ และแสดงรอยยิ้ม

เธอกลัวว่า การจากลาครั้งนี้จะเป็นการจากลาไปตลอดกาล

เย่เซิ่งเทียนกอดเธอไว้ จูบหน้าผากของหวางซี และพูดว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันรู้ว่าควรทำยังไง”

“เย่เซิ่งเทียน คุณบอกว่าคุณจะไม่ไปแล้วไม่ใช่เหรอ? คุณโกหกหนู”

ซือซือปากมุ่ย ไม่พอใจอย่างมาก

แม้แต่คำว่าพ่อก็ไม่ยอมเรียก

มองซือซือที่ยังเป็นเด็ก เย่เซิ่งเทียนเกือบจะอดไม่ได้ที่จะกลั้นน้ำตาไว้ พูดเบาๆว่า “ซือซือเด็กดี พ่อจะไปตีคนไม่ดี ไม่นานก็จะกลับมา รอพ่อกลับมา แล้วจะพาซือซือไปเที่ยว กินของกินอร่อยๆ ซือซืออยู่ที่บ้าน ก็เชื่อฟังคำพูดแม่นะ”

ซือซือร้องไห้โฮ กอดคอเย่เซิ่งเทียนไว้แน่น “พ่อจ๋า หนูไม่อยากให้พ่อไป หนูไม่อยากให้พ่อไป หนูไม่อยากกลายเป็นลูกที่ไม่มีพ่ออีกครั้ง”

คำนี้ทำให้คนรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง