บทที่ 928 คุณท่านเหย้

เย่เซิ่งเทียนบ่นพึมพำอยู่ในใจ

ดูเหมือนว่าเหย้ซูหลิงจะเป็นบุคคลตัวอันตรายคนหนึ่งในตระกูลเหย้

แต่ว่า ก็มีเพียงแต่ผู้ที่เป็นตัวอันตรายแบบนี้เท่านั้น ที่มักจะทำเรื่องอะไรที่ผิดแปลกไปจากทั่วไป

เหย้ซูหลิงยกมือขึ้นเพื่อขับไล่คนกลุ่มหนึ่งไป แล้วก็พาเย่เซิ่งเทียนเดินเข้ามาในบริเวณส่วนลึกของตระกูลเหย้

เดินบนเส้นทางที่ปูด้วยก้อนหินทะลุผ่านป่าไผ่ไป แล้วก็มาถึงลานกว้างที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง

ภายในลานกว้างนี้ มีบ้านหินที่เรียบง่ายอยู่หลายหลัง ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับคฤหาสน์หลังใหญ่ด้านนอกนั้นแล้ว ช่างแตกต่างกันอย่างกับคนละโลกเลย

ด้านนอกลานกว้างมีสวนผัก และมีชายชราที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงคนหนึ่งกำลังรดน้ำผักอยู่

“คุณปู่ ฉันพาเขามาแล้ว”

เหย้ซูหลิงเดินเข้ามาหาอย่างลิงโลด แล้วประคองไปที่ชายชราผู้นั้น

เมื่ออยู่ต่อหน้าของชายชราผู้นี้ เธอเองก็เหมือนกับสาวน้อย ที่ไม่มีท่าทางของนางปีศาจแต่อย่างใด

เย่เซิ่งเทียนคิดไม่ถึงว่า นางปีศาจอย่างเหย้ซูหลิงนี้ จะมีลักษณะท่าทางในแบบสาวน้อยด้วย

ทว่าความจริงแล้วทุกคนต่างก็มีลักษณะท่าทางมากมายหลายแบบ

คุณท่านเหย้ลุกยืนขึ้นอย่างโอนไปเอนมา แล้วมองสังเกตไปที่เย่เซิ่งเทียน และพูดขึ้นว่า: “โอ้ว? นี่ก็คือไอ้หนุ่มของตระกูลเย่นั้นเหรอ? ลูกชายของหมิงยู่? นี่ร่ำเรียนฝึกฝน ของตระกูลเหย้สำเร็จแล้วใช่ไหม? ”

เย่เซิ่งเทียนนวดคลึงไปบนใบหน้าเล็กน้อย เพื่อกลับคืนสู่สภาพใบหน้าเดิม ยกมือกำหมัดขึ้นและพูดว่า: “ฉันเย่เซิ่งเทียน กราบคารวะคุณท่านเหย้”

คุณท่านเหย้พยักหน้าและพูดว่า: “ไม่เลว มีลักษณะท่าทางที่สง่างามโดดเด่นไม่น้อย หลิงเอ๋อร์ได้พูดคุยกับนายบ้างแล้วใช่ไหมล่ะ? ”

เย่เซิ่งเทียนพยักหน้า: “พูดคุยกันแล้ว”

คุณท่านเหย้พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว อย่างตรงประเด็น และไม่อ้อมค้อม

คุณท่านเหย้ชี้ไปทางโต๊ะหินเก้าอี้หินที่วางอยู่ด้านข้าง และพูดว่า: “นั่งลงก่อนแล้วพวกเราค่อย ๆ พูดคุยกัน อยู่ที่นี่ไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนมาแอบฟัง”