บทที่ 940 ปล่อยให้ตายใจแล้วจัดการทีเดียวเลย

จงกวงรีบพูดขึ้นว่า: “ฉันจะไปนำมาเดี๋ยวนี้เลย หมอเทวดาหลินรอสักครู่”

เขาควบคุมความตื่นเต้นดีใจไม่ได้ และรีบไปนำตำราวิชามาให้ทันที

จงหมิงค่อนข้างจะควบคุมความรู้สึกได้มั่นคง จึงรู้ว่าที่คุณท่านพูดแบบนี้ นั่นแสดงว่าไม่มีปัญหาแล้ว จึงไม่ได้สอบถาม

ส่วนพวกเด็กรุ่นหลังอย่างจงอู่อดใจไม่ไหว จึงถามขึ้นด้วยความตื่นเต้นว่า: “คุณปู่ อาการป่วยของท่านหายดีแล้วจริง ๆ เหรอ? ”

“หายเป็นปกติดีแล้ว ซึ่งต้องขอบคุณหมอเทวดาหลินอย่างมาก จากนี้ไป หมอเทวดาหลินก็คือแขกสำคัญของพวกเราตระกูลจง ทุกคนที่พบเจอกับหมอเทวดาหลิน จะต้องให้ความเคารพ หากใครไม่เคารพ ฉันจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่”

เสียงของจงหยู่ดังกังวานมากขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย

เย่เซิ่งเทียนกลับแสดงท่าทางที่ไม่ตอบรับน้ำใจ และพูดขึ้นว่า: “หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ฉันต้องการจะเห็นตำราวิชา”

“ฮ่าฮ่าฮ่า หมอเทวดาหลินตรงไปตรงมา ถูกใจฉันอย่างมาก หมอเทวดาหลินวางใจได้ ในเมื่อฉันตกปากรับคำแล้ว จะไม่มีทางคืนคำพูดอย่างแน่นอน”

จงหยู่มีสภาพจิตใจและอารมณ์ดีมาก โรคร้ายที่เป็นมาหลายสิบปีได้รับการรักษาจนหายเป็นปกติ เพียงแค่บำรุงดูแลร่างกายให้กลับมาดีเหมือนเดิม การบรรลุขั้นแดนนั้น ต่อให้มีชีวิตอยู่ไปอีกนับร้อยปีก็ไม่เป็นปัญหาแล้ว

แดนสะพานเทพอ่า

นั่นเป็นถึงยอดฝีมือระดับเจ้าพญาสวรรค์ทั้งแปดเลยทีเดียว

เพียงแค่ตนเองได้รับตำราวิชาแล้ว ก็สามารถที่จะบรรลุขั้นได้

ในขณะนั้นเอง จงหมิงจึงฉวยโอกาสพูดขึ้นว่า: “ท่านพ่อ เจ้าบ้านตระกูลเซียวไม่ใช่ว่าป่วยเป็นโรคร้ายแรงหรอกเหรอ? ทำไมไม่แนะนำหมอเทวดาหลินไปให้กับตระกูลเซียวล่ะ? ในเมื่อหมอเทวดาหลินชอบสะสมตำราวิชา ตระกูลเซียวนั้นก็มีสิ่งเหล่านี้จำนวนมากด้วย”

จงหยู่สายตาเป็นประกายขึ้น เขาอายุมากและมีประสบการณ์โชกโชน เมื่อได้ยินที่จงหมิงพูดแล้วก็เข้าใจถึงความหมายที่แอบแฝงไว้ในทันที

ครั้นแล้วก็หันหน้ามองไปที่เย่เซิ่งเทียน และพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้มว่า: “เรื่องนี้ยังต้องถามความยินยอมจากทางหมอเทวดาหลินก่อน หมอเทวดาหลิน ไม่ทราบว่าท่านเต็มใจที่จะช่วยรักษาผู้ป่วยอีกคนหนึ่งไหม? คนผู้นั้นคือเซียวเทียนเฉิงเป็นเจ้าบ้านตระกูลเซียว ป่วยเป็นโรคร้ายมานานหลายปีแล้ว เชิญหมอมารักษาตั้งมากมาย ก็ยังรักษาไม่หาย หากว่าหมอเทวดาหลินเต็มใจที่จะช่วยรักษา ฉันจะแนะนำให้ ทางตระกูลเซียวนั้นมีตำราวิชามากมาย จะต้องเป็นที่พึงพอใจตรงตามความชื่นชอบของหมอเทวดาหลินอย่างแน่นอน”

เย่เซิ่งเทียนเกิดความหวั่นไหว