บทที่ 962 ติดกับดัก

เซียวเทียนเฉิงโกรธมาก เดินไปเดินมาในห้องหนังสือ

พูดอย่างโกรธเคือง"ทรัพยากรการบำเพ็ญตน 30 ล้านล้าน ก็ยังไม่สามารถรวบรวมมวลสารทิพย์ออกมาได้ เห็นได้ว่ามวลสารทิพย์นี้ แม้แดนจะสูงขึ้นก็ไม่สามารถรวบรวมได้ เป็นไปได้ว่าจำเป็นต้องใช้สิ่งอื่นๆ ถ้ามันง่ายขนาดนั้น สรวงสวรรค์คงทำไปตั้งนานแล้ว

“ทำไมสรวงสวรรค์ไม่ทำเช่นนี้?ผมว่าพ่อผมคงบ้าไปแล้ว แก่หงำเหงือกจริงๆ มวลสารทิพย์นั้นมองไม่เห็น จับต้องไม่ได้!มีความเป็นไปได้ว่า สรวงสวรรค์ใช้เวลาหลายพันปี กว่าจะได้เห็นความหวังอันน้อยนิดในเย่เซิ่งเทียน และอาจไม่สำเร็จก็ได้ ทำไมพ่อถึงคิดไม่ได้เลย!! พ่อบ้าไปแล้วจริงๆ!!"

เย่เซิ่งเทียนใช้โอกาสนี้และกล่าวว่า“ดังนั้นผมจึงมาที่นี่เพื่อบอกเรื่องนี้แก่นายน้อย เรื่องนี้มันใหญ่มาก ผมไม่กล้าปิดบังเลย นี่มันเกี่ยวข้องกับอนาคตของตระกูลเซียวของเราเลยนะ”

เซียวเทียนเฉิงพูดอย่างโกรธเคือง“ท่านฝง คุณเองก็ผิดเหมือนกัน ทำไมคุณถึงไม่ห้ามพ่อ?ปล่อยให้แกทำไปแบบนั้น?”

เย่เซิ่งเทียนพูดด้วยท่าทีโทษตัวเอง"เจ้าบ้านไม่เคยให้ผมได้พูดเลย ผมก็ได้เตือนไปหลายครั้ง แต่เจ้าบ้านด่าผม ในเวลาเดียวกัน เจ้าบ้านเองก็จำใจต้องทำเช่นนี้เหมือนกัน แกก็มีความลำบากใจของแก"

เย่เซิ่งเทียนเริ่มพูดแก้ตัวให้กับเซียวเทียนเฉิงอีกครั้ง

เขารู้ว่า ยิ่งเขาพูดแก้ตัวให้เซียวเทียนเฉิงในเวลานี้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งจะไปกระตุ้นความโกรธของเซียวจิ่ง

ยิ่งทำให้สองพ่อลูกผิดใจกัน จนพ่อลูกต้องฆ่ากันเอง!

นี่คือสิ่งที่เย่เซิ่งเทียนอยากเห็น

ตระกูลเซียวต้องชดใช้ในสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น!

แม่ถูกใช้เป็นผลิตภัณฑ์ทดลองมาหลายปี ทั้งหมดนี้เป็นเพราะตระกูลเซียวทั้งนั้น

ในเวลานั้น ตระกูลของแม่ ถูกตระกูลเซียวเล่นงาน ทำให้เผ่าซวนหยวนเหลือแม่เพียงคนเดียว

ตระกูลเซียวทรยศเผ่าซวนหยวน และพวกเขาไม่รู้สึกใจอ่อนเลยเมื่อทำสิ่งเหล่านี้