บทที่ 986 หมดหวัง

เย่เซิ่งเทียนไม่ยินยอม

เขาใช้วิชาต้องห้ามของตระกูลเย่แล้ว ได้ไปถึงแดนสะพานเทพชั้นแปดแล้วกลับยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเหล่าจู่ตระกูลเซียว

แดนสะพานเทพชั้นแปดได้เป็นเขตแดนสุดท้ายของแดนสะพานเทพแล้ว

แต่เพราะอะไรเขารู้สึกว่าพลังของตัวเองยังคงถูกขัดไว้แล้ว ไม่มีวิธีที่จะระเบิดออกมาอย่างแท้จริง

ระหว่างที่คลุมเครือ เหมือนเหนือชั้นแปดยังมีของอะไรบังอยู่

หรือว่าแดนสะพานเทพไม่เพียงแค่แปดเขตแดนเหรอ？

ถ้าหากมีเขตแดนที่เก้าอยู่ งั้นเขตแดนที่เก้านี้เป็นเขตแดนอะไร？

ต้องการบรรลุตำแหน่งบนร่างกายส่วนไหน？

เย่เซิ่งเทียนมองเห็นในร่างกายของตัวเองปรากฏภาพลวงตาของสะพานหลังหนึ่งอย่างไม่ชัดเจนบนชั้นปีนฟ้า

และที่เลนส์ของเงาสะพานเทพถูกความว่างเปล่าปกคลุมโดยรอบทั้งหมด มองไม่ชัดเจนว่านั่นคืออะไร

ก็รับรู้ไม่ถึงนั่นคือของอะไร

“พลังภายนอกสุดท้ายก็เป็นพลังภายนอก ถ้าวิชาต้องห้ามสามารถบรรลุแดนทะลุเทพ ได้ ปีนั้นก็มีคนนับไม่ถ้วนบรรลุแล้ว”

เหล่าจู่ตระกูลเซียวเหมือนต่างก็ไม่ได้ตกใจแม้แต่นิด พูดอย่างสงบว่า“นายถือว่าเป็นคนมีความสามารถที่น่าทึ่งจริง ๆ อายุยี่สิบกว่า ๆ ก็สามารถมาถึงจุดนี้ได้ ตั้งแต่โบราณมาถึงตอนนี้ หลังแดนเทพหายไป สามารถทำได้ถึงจุดนี้ก็มีเพียงนายคนเดียวนายเป็นปีศาจมากจริง ๆ น่าเสียดายนายไม่มีเวลาที่เติบโต”

เซียวเทียนเฉิงมองเหล่าจู่ของตัวเองอยู่อย่างหวาดกลัว

ประเมินต่อเย่เซิ่งเทียนคิดไม่ถึงว่าจะสูงอย่างนี้！

แต่กลับไปคิดถึง มีการปล่อยวางเล็กน้อยอีกทั้งริษยา

เย่เซิ่งเทียนใช้เวลาเพียงแค่เดือนครึ่ง แม้ว่าจากแดนลอยเมฆบรรลุถึงแดนสะพานเทพชั้นสองแล้ว พรสวรรค์ชนิดนี้ไม่มีใครสามารถไปได้ถึง

ถ้าให้เวลาเขาเพียงพอ เขาจะต้องสามารถเติบโตขึ้นมาทำให้คนหวาดกลัว

แต่สรวงสวรรค์จะให้เขาเติบโตขึ้นมาได้อย่างแท้จริงยังไง？

อย่าพูดถึงสรวงสวรรค์เลย ถึงแม้เขาต่างก็จะไม่ให้เวลาเย่เซิ่งเทียนไปเติบโต