บทที่948 เอาตำราวิชามาได้

เซียวเทียนเฉิงหัวเราะในแบบฉบับของหมาจิ้งจอก

ขอเพียงจับเย่เซิ่งเทียนอยู่ ชิงตัดหน้าเด็ดลูกท้อลูกนี้มากินเองก่อนสรวงสวรรค์ ถึงเวลานั้นต่อให้ทั้งสรวงสวรรค์ ก็ทำอะไรตระกูลเซียวไม่ได้

เย่เซิ่งเทียนก็หัวเราะอย่างดูซื่อ ๆ คิดแผนเล่นงานเซียวเทียนเฉิงอยู่ในใจ ดูกันไปแล้วกันว่าใครเหนือชั้นกว่าใคร

เซียวเทียนเฉิงให้เหล่าเฟิงพาเย่เซิ่งเทียนออกไป จัดแจงที่ให้พัก

การที่เย่เซิ่งเทียนอยู่ในสภาวะที่เลือดเทพแห่งซวนหยวนกำลังจะตื่นภวังค์ ทำให้เซียวเทียนเฉิงร้อนรุ่มขึ้นมา

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าโรคร้ายของเขาหมดหวังจะรักษาแล้ว ก็ได้เลิกใส่ใจเรื่องนี้ไปแล้ว

แต่ข่าวเรื่องที่ไอ้แก่จงหยู่นั่นนำมาบอก ก็ทำให้เขาสนใจขึ้นมาอย่างร้อนแรง เพียงขอให้ตามหาหลินเย่คนนั้นมาได้ รักษาโรคร้ายของเขาให้หาย ตัวเขาเองก็จะชิงตัดหน้าสรวงสวรรค์ได้ก่อน กลายเป็นเทพคุณอันดับหนึ่งของโลกนี้ได้

“หลินเย่ เอ๋ย หลินเย่ หวังว่าคุณจะรักษาโรคร้ายของฉันได้จริง ๆ นะ....”

ในตาของเซียวเทียนเฉิงส่องประกายหนาวเยือกขึ้นมากระแสหนึ่ง ใคร ๆ ก็คิดว่าโรคร้ายของเขาคงให้เขาอยู่ได้อีกสิบปี

แต่นั่นเป็นเรื่องที่ให้คนภายนอกรับรู้กันเท่านั้น ข้อเท็จจริงแล้วเลวร้ายกว่านั้น

อย่างมากสองปี หรือถ้าเลวร้ายกว่านั้น ก็อาจจะไม่ถึงปีก็เป็นได้

ในช่วงเวลานี้ จริง ๆ แล้วเขากำลังเตรียมวางเรื่องภายหลังชีวิตของเขา

ถึงแม้ที่เล่ากันมาในตำนาน เมื่อทะลวงทะลุถึงแดนเทพแล้ว ก็สามารถรักษาโรคร้ายของเขาได้ แต่หากว่าแดนเทพนั้นทะลวงทะลุกันได้ง่าย ๆ นั้น ไอ้พวกเหล่าหมาแก่ในสรวงสวรรค์พวกนั้น ก็คงไม่ถูกกักไว้อยู่เป็นพันปี

ตอนนี้เย่เซิ่งเทียนได้มาให้ความหวังแก่เขา แต่การจะรอให้มวลสารทิพย์เกิดขึ้นในตัวเย่เซิ่งเทียนได้ แน่ชัดว่าต้องใช้เวลาปีสองปียังจะไม่พอ

เขารอไม่ไหว

เพราะฉะนั้น เขาได้แต่ต้องพึ่งหลินเย่คนนั้น

คิดมาถึงตอนนี้ เซียวเทียนเฉิงจึงได้ติดต่อไปที่จงหยู่อีก เพื่อถามข่าวคราวของหลินเย่

แต่ข่าวที่ได้กลับมานั้นทำให้เซียวเทียนเฉิงต้องผิดหวังอย่างมาก ยังคงตามหาหลินเย่กันไม่พบ หาทั่วทุกบ่อนพนันแล้วก็ไม่พบ เหมือนสูญหายไปกับสายลมงั้นเลยทีเดียว

“ดูแล้ว เราต้องพยายามช่วยการทะลุทะลวงของเย่เซิ่งเทียนให้เต็มที่ มีแต่ทางนี้ เราถึงจะได้มวลสารทิพย์ในเวลาอันสั้น”

เซียวเทียนเฉิงคิดใคร่ครวญ

จะให้ได้เนื้อหมู ก็ต้องป้อนเลี้ยงให้หมูกิน

เย่เซิ่งเทียน ก็คือหมูตัวที่เขาต้องป้อนเลี้ยงให้กิน