ตอนที่ 104 ขอร้องคุณปล่อยพวกเราเถอะ

"เจ้าเทพ คุณได้โปรดสั่งการด้วยครับ"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าท่าทางของหนานกงหัวก็ตื่นเต้นขึ้นมาในทันที

เจ้าเทพมาแล้ว

จะต้องทวงความยุติธรรมให้กับเขาอย่างแน่นอน!

ต่อให้เย่เซิ่งเทียนบังกระสุนให้กับเจ้าเทพ เจ้าเทพก็ไม่มีทางปรานีบาปที่เขาฆ่าคนได้!

"เจ้าเทพอยู่ไหน? เจ้าเทพอยู่ไหน? ผมจะให้เจ้าเทพทวงความยุติธรรมให้กับผม"

หนานกงหัวกุมหน้าอก มองไปรอบๆ แต่เขาไม่เห็นมีคนอื่นเข้ามา

"เจ้าเทพล่ะ? เจ้าเทพอยู่ไหน? หรือว่า เย่เซิ่งเทียนไม่ให้ความสำคัญกับกฎหมายบ้านเมืองขนาดนี้ เจ้าเทพก็ไม่ว่าเหรอ?"

เกาเจี๋ยมองดูหนานกงหัวด้วยแววตาที่มองคนโง่

ไอ้พวกโง่เหล่านี้ มักจะไม่เชื่อว่าเจ้าเทพก็คือเย่เซิ่งเทียน

พวกเขามักจะคิดว่า ภายในเวลาสี่ปีสั้นๆ เย่เซิ่งเทียนไม่สามารถทำคุณูปการ กลายเป็นเจ้าเทพที่ขุนหลวงพระราชทานยศ

แต่พวกเขากลับไม่คิดดูว่า คนที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเทพ เป็นคนที่สามารถใช้สามัญสำนึกคาดเดาได้เหรอ?

ถ้าหากเหมือนกับคนธรรมดา ใช้เวลาหลายสิบปีถึงสามารถบรรลุผลสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นได้ นั่นยังเป็นเจ้าเทพอยู่เหรอ?

เวินเฉินมองไปที่หนานกงหัวด้วยความสงสาร

คนพวกนี้มักจะรนหาที่ตาย ใช้กำลังขัดสนแค่นั้นของพวกเขา มาท้าทายความยิ่งใหญ่ของเจ้าเทพ

ไอ้พวกไม่เจียมตัว

คิดว่ามีเงินหน่อย ก็สามารถดูถูกทุกอย่างได้

อย่างไรก็ตามตรงหน้าของเจ้าเทพ พวกเขาเป็นแค่กลุ่มตัวตลกที่กระโดดคานแค่นั้นเอง

"ไอ้มีตาหามีแววไม่ นี่ ก็คือเจ้าเทพ!"

เวินเฉินพูดอย่างเย็นชา

"เขา เขาเป็นเจ้าเทพเหรอ?"

เดิมที หนานกงหัวที่มีใบหน้าโศกเศร้า มีสีหน้าตรงข้ามกับความสยดสยองปรากฏบนใบหน้า

เขาชี้ไปที่เย่เซิ่งเทียนด้วยความสยดสยอง และสั่นเทาไปทั้งตัว: "แก แก แกเป็นเจ้าเทพ? ไม่ ไม่ ไม่!! ไม่ใช่แก ไม่ใช่แก!!"

เขาบ้าไปแล้ว!

เขาจะให้เจ้าเทพทวงความยุติธรรมให้เขา เขาอยากใช้ความมั่งคั่งและฐานะของตระกูลหนานกงมาข่มขู่เจ้าเทพ และฆ่าเย่เซิ่งเทียน