ตอนที่ 107 พ่อแม่รังแกลูก

"อะไรน่ะ?"

อู๋เฟิงที่ยังดึงสติกลับมาจากความช็อกการตายของลูกชายไม่ได้ และมองไปที่เกาเจี๋ยด้วยความนิ่งอึ้ง

จู่ๆ เขาก็พูดด้วยความสั่นเทาว่า: "เลขาเกา คุณพูดให้เคลียร์ ลูกชายของผมไปฆ่าคนเป็นผักปลาเมื่อไหร่ เรื่องของบริษัทหัวหยวน เกี่ยวข้องอะไรกับลูกชายของผม? คุณพูดให้เคลียร์หน่อย ไม่อย่างนั้น ต่อให้ฟ้องไปถึงเจ้าเทพ ผมก็จะให้เจ้าเทพทวงความยุติธรรม"

"ฉันยังพูดไม่เคลียร์เหรอ? แกต้องการให้เจ้าเทพทวงความยุติให้เหรอ?"

เกาเจี๋ยยิ้ม

แสยะยิ้ม

ดูเจ้าเล่ห์

เมื่อเห็นท่าทางของเกาเจี๋ย ในใจของอู๋เฟิงกระตุกหนึ่งที

เรื่องของบริษัทหัวหยวน หนานกงหยู่ ลูกชายของเขา......

หรือว่า เรื่องที่บริษัทหัวหยวนเกิดเรื่องจนมีคนเสียชีวิตร้อนแรงในอินเทอร์เน็ต เป็นลูกชายของตัวเองและหนานกงหยู่จัดการด้วยกันเหรอ?

อู๋เฟิงจ้องมองเกาเจี๋ย เขาอยากว่ารู้เกาเจี๋ยโกหกหรือเปล่า

เขาก็แค่ได้ยินมาว่า บริษัทหัวหยวนเกิดเรื่องจนมีคนเสียชีวิต ภายในเวลาหนึ่งชั่วเดียว ก็กลายเป็นประเด็นร้อนบนอินเทอร์เน็ต

แต่เขาไม่ได้ติดตาม

แต่ว่า จากประสบการณ์ของเขา รู้ว่าบริษัทหัวหยวนถูกคนเล่นงานอย่างแน่นอน

แต่ยังไงก็คาดไม่ถึงว่า ผู้บงการอยู่เบื้องหลัง ไม่นึกเลยว่าจะเป็นลูกชายของตัวเอง อู๋เจิงหยง!

ถ้าอย่างนั้น ลูกชายของตัวเอง เย่เซิ่งเทียนเป็นคนฆ่า!

เย่เซิ่งเทียนมองดูอู๋เฟิงด้วยความสนใจ

"อู๋เจิงหยง"

สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ ท่าทางของอู๋เฟิง ตรงข้ามกับหนานกงหัว

ไม่ใช่แก้แค้นเย่เซิ่งเทียนเป็นอันดับแรก แต่หาคนยืนยันเรื่องนี้อย่างใจเย็นมาก

"พ่อ"

อู๋ฮ่าวหรานผู้ซึ่งจมอยู่ในความเจ็บปวดการตายของน้องชาย เงยหน้าด้วยดวงตาพร่าเลือนด้วยน้ำตา และพูดอย่างน่าสังเวชว่า: "พ่อจะต้องแก้แค้นให้เจิงหยงนะ"

"หุบปากซะ!"

อู๋เฟิงตวาด: "วันนี้ ฉันถามรีโพสต์หัวข้อร้อนแรงของบริษัทหัวหยวนกับศิลปินใต้สังกัดบริษัทของแก มีปัญหาหรือเปล่า แกตอบฉันว่ายังไง?"

อู๋ฮ่าวหรานเช็ดน้ำตา และพูดว่า: "ผมบอกว่าไม่มีปัญหา พ่อ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับW Entertainmentของพวกเรา"

อู๋เฟิงยิ้มอย่างขมขื่น และกัดฟันถามว่า: "ฉันยังถามแกด้วยใช่ไหมว่า วันนี้น้องชายของแกอยู่กับใคร?"

อู๋ฮ่าวหรานนิ่งอึ้ง และพูดโดยไม่รู้ตัวว่า: "อยู่กับหนานกงหยู่"

อู๋เฟิงหลับตาด้วยความเจ็บปวด

คนของตระกูลอู๋ชี้ไปที่เย่เซิ่งเทียนแล้วพูดว่า: "ผู้นำ หรือว่าเจิงหยงก็ตายไปแบบนี้เลยเหรอ? เขาตายได้อย่างน่าอนาถมาก นี่ก็คือรังแกว่าตระกูลอู๋ของพวกเราไม่มีใคร!"

อู๋ฮ่าวหรานจ้องมองพ่ออย่างเหม่อลอย น้ำตาไหลอาบแก้ม และก้มหน้าลง