ตอนที่ 152 พังทลาย

"ไสหัวออกไป อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก!! หมิงหวง ฉันไม่มีวันยกโทษให้แก แกติดค้างแม่ของฉัน ตลอดชีวิตนี้ก็ชดใช้ไม่มีหมด!!"

เย่เซิ่งเทียนกำหมัดแน่น เล็บก็จิกเข้าไปในฝ่ามือ เลือดก็ไหลออกมา แต่กลับไม่รู้ตัว

"เซิ่งเทียน ฉันไปแล้ว นายวางใจได้ ฉันจะช่วยนายจัดการกับพวกเขา ฉันจะร่วมกับนาย เรียกร้องความยุติธรรม ให้น้องสาวและนาย!!"

หมิงหวงซึ่งอยู่ในวัยสี่สิบปี พูดอย่างระมัดระวังมาก เหมือนกับเด็กที่ทำอะไรผิด

เย่เซิ่งเทียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เช็ดน้ำตา

หลังจากที่หมิงหวงไป หวางซีเข้ามา เธอไม่ได้พูดอะไร แต่กอดเย่เซิ่งเทียนไว้แน่นๆ

เย่เซิ่งเทียนร้องไห้!

ร้องไห้อย่างแทบจะขาดใจตาย!!

ปีนั้นแม่ถูกฆ่า เขาไม่ร้องไห้!!

แต่วินาทีที่หวางซีกอด ความรู้สึกของเขา ก็พังทลายในที่สุด!

"ร้องเถอะ ร้องออกมาก็จะรู้สึกดีขึ้น ฉันและซือซือ จะอยู่กับนายตลอดไป ครอบครัวของพวกเราไม่มีวันแยกจากกัน นายทำอะไร ฉันก็สนับสนุนนาย"

หวางซีร้องไห้แล้วพูด

ในเวลานี้ เจ้าเทพที่ฐานะเท่ากันกับขุนหลวงประเทศต้าเซี่ย ในฐานะผู้ชายสูงส่งกำลังรบของโลก ร้องไห้แล้ว ร้องไห้ได้โศกเศร้ามาก โศกเศร้ามาก

เขาเหมือนกับเด็กที่หมดหนทาง!!

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เย่เซิ่งเทียนถึงได้ควบคุมอารมณ์ได้ และพูดอย่างเศร้าๆว่า: "ซีเอ๋อร์ ขอบคุณนะ"

หวางซีพูดปลอบโยน: "พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อให้นายไม่มีอะไร นายยังมีพวกเรานะ นายยังมีบ้าน เซิ่งเทียน นายจะทำอะไรฉันก็จะสนับสนุนนาย แต่ฉันไม่อยาก ให้นายถูกความแค้นควบคุม ฉันไม่อยาก ให้นายต้องอยู่ในความเจ็บปวดไปตลอดกาล ฉันรู้ว่า นายแบกรับภาระมากมาย หลายสิ่งหลายอย่างฉันไม่รู้ แต่ฉันหวังแค่ว่า นายจะปลอดภัย ทั้งครอบครัวของพวกเรา สามารถที่จะเป็นแบบนี้ไปตลอดชีวิต"

"ได้"

เย่เซิ่งเทียนเช็ดน้ำตา ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า: "ขอโทษด้วย ทำให้เธอเป็นห่วงแล้ว จากนี้ไปไม่มีแล้ว รอเรื่องของตระกูลหมิงผ่านไป พวกเราก็ใช้ชีวิตดีๆ"