ตอนที่ 156 หลินจื้อเผิงคุกเข่าลง

"พี่ พี่มาสักทีนะ พี่ยังไม่มาอีก ฉันก็ถูกคนทำร้ายตายแล้ว!"

คุณเหวินพูดอย่างโกรธเคือง: "ไอ้หมอนี่เป็นคนตบ!"

คุณหานชี้ไปที่เย่เซิ่งเทียน ในดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง: "พี่ ก็คือเขา ไอ้หมอนี่ตอแหลอยู่ตรงหน้าของพวกเรา ฉันพูดไม่กี่คำ ไม่นึกเลยว่าจะลงมือทำร้ายคน!! ผมและเหวินชิงก็ถูกเขาตบ!!"

เซี่ยย่านย่านกล่าวด้วยการเยาะเย้ย: "ไอ้ยาจก แกตายแน่ ผู้จัดการหลินมาแล้ว ยังไม่รีบคุกเข่าขอโทษ บางที ต่อให้แกคุกเข่าลงขอโทษ ผู้จัดการหลินก็ยังคงไม่มีทางปล่อยแกไป วันนี้ ไม่หักขาข้างหนึ่งของแก แกอย่าคิดหนี"

ข่งซิ่วซิ่วแทบจะร้องไห้ด้วยความกลัว เธอแค่เด็กฝึกงาน มีประสบการณ์ในการต่อสู้ครั้งใหญ่ขนาดนี้ที่ไหนกัน อยากจะช่วยเย่เซิ่งเทียนพูดสักหน่อย แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา แค่ส่งสายตาให้เย่เซิ่งเทียนอย่างไม่หยุดหย่อน

"พี่?"

เมื่อเห็นหลินจื้อเผิงไม่ขยับ และสั่นเทาไปทั้งตัว เหวินชิงนิ่งอึ้ง

ทันใดนั้นก็คิดว่า ลูกพี่ลูกน้องโกรธจนสั่นเทา วันนี้ไอ้หมอนี่ตายแน่!!

กล้าตบฉัน รนหาที่ตายจริงๆ!!

เย่เซิ่งเทียนก็ไม่ได้พูดอะไร มองดูหลินจื้อเผิงอย่างไม่ใส่ใจ

"คุกเข่าลงขอโทษซะ"

หลินจื้อเผิงกัดฟันพูด

คุณหานชี้ไปที่เย่เซิ่งเทียน และตะโกนว่า: "ไอ้ยาจก พี่ฉันให้แกคุกเข่าลงขอโทษ แกหูหนวกเหรอ? แกอยากตายใช่ไหม? แก......"

เพียะ!

ทันใดนั้น คุณหานหุบปาก ถูกหลินจื้อเผิงตบหนึ่งฉาดจนหุบปาก!!

เธอมองดูหลินจื้อเผิงอย่างตกตะลึงจนตาค้าง!

ไม่นึกเลยว่าเธอโดนจะตบ!!

คนที่ควรโดนตบคือไอ้ยาจกนี้ไม่ใช่เหรอ?!!

หลินจื้อเผิงกรีดร้อง: "พี่บ้าไปแล้ว พวกเราโดนตบ พี่ตบยู่หงทำไม?"

ผลัวะ!

หลินจื้อเผิงหันกลับมา กระโดดเตะเหวินชิงล้มลงกับพื้น และตะโกนด้วยความโกรธ: "ฉันแม่งให้พวกแกคุกเข่าลงขอโทษซะ!!"

สีหน้าของเหวินชิงซีดเซียวจากการเตะครั้งนี้ มองไปที่หลินจื้อเผิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

หานยู่หงก็มึนงง

ให้พวกเราขอโทษไอ้ยาจกนี้เหรอ?

"อะไรน่ะ!!"