ตอนที่ 160 ฉันให้แกหุบปากเน่าๆ

หลินจื้อเผิงกัดฟัน ลุกขึ้น หาแท่งเหล็กเจออยู่ข้างๆ ทุบตีไปบนขาเหวินชิงอย่างแรง และด่าว่า: "ฉันให้แกสร้างเรื่องวุ่นวายเหรอ ฉันให้แกหาเรื่องคนอื่นอย่างไม่หยุดหย่อนเหรอ ฉันให้แกมีตาหามีแววไม่เหรอ!"

"อ๊ากกกกก หยุดตีได้แล้ว พี่หยุดตีได้แล้ว ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว"

เหวินชิงกรีดร้อง ขอความเมตตาอย่างเสียงดัง กลิ้งไปมาบนพื้น แต่หลินจื้อเผิงไม่ได้อ้อมมือเลยสักนิด

หลังจากตีไปหลายครั้ง ขาเหวินชิงถูกตีหักในทันที และนอนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว

หานยู่หงกลัวมาก สมองก็ว่างเปล่าไปหมด กลัวจนกางเกงเปียกไปด้วยฉี่แล้ว

คนที่เธอมีเรื่องด้วย เป็นคนที่เธอมีเรื่องด้วยไม่ได้ตลอดกาล!!

เธอเคยได้ยินเหวินชิงบอกว่า ช่วงนี้ลูกพี่ลูกน้องก็กำลังคิดหาทางไปขอโทษคุณเย่ แต่ก็ไม่มีโอกาสมาโดยตลอด

ตอนนี้ คู่สามีภรรยาอย่างตัวเองก็ทำให้เย่เซิ่งเทียนขุ่นเคืองใจ

ลูกพี่ลูกน้องไม่มีทางปล่อยตัวเองไปแน่!!

"พี่ พี่......"

หานยู่หงกลัวจนพูดอะไรไม่ออกมาแล้ว ตอนที่ได้ยินหลินจื้อเผิงเรียกคุณเย่ เธอก็กลัวจนฉี่ราดแล้ว

ต่อจากนั้นตอนที่ได้ยินข่งซิ่วซิ่วกรีดร้อง ในการ์ดมีเงินหนึ่งหมื่นล้านอีก เธอก็อ่อนปวกเปียกแล้ว

ตอนนี้เธอ แค่หวังว่าลูกพี่ลูกน้องจะปล่อยตัวเองไป

"หุบปากซะ!!"

หลินจื้อเผิงตวาด และแท่งเหล็กในมือก็ตีลงบนขาหานยู่หงในทันที

ไม่อ้อมมือเลยสักนิด!

ด่าว่าด้วยเสียแหบแห้งว่า: "แกเอาความกล้ามาจากไหน เยาะเย้ยคุณเย่!! แกมีเงินหน่อยก็สุดยอดมากแล้วเหรอ? ใครให้ความกล้าแกเยาะเย้ยคุณเย่? แกยังเยาะเย้ยว่าคุณเย่เป็นยาจก แกเป็นเหี้ยอะไร!! ถ้าไม่ใช่แก กูไม่มีทางทำให้คุณเย่ขุ่นเคืองใจอีกครั้ง!!"

ผลัวะ!

แกร๊ก