ตอนที่ 209 ภาพยนตร์ของพวกคุณอย่าหวังจะได้ฉาย

ทุกคนในที่นี้ มีแต่คนที่มีหน้ามีตา

โดยเฉพาะพวกไป๋เฉิน เป็นผู้กำกับที่มีชื่อเสียงในอุตสาหกรรมนี้ เขาพร้อมที่จะให้เด็กคนนั้นออกไป และพร้อมที่จะให้อาจารย์มิยาโมโตะติดหนี้น้ำใจเขาแล้ว

แต่สุดท้ายงานเขียนฉบับนี้เขียนโดยเด็กคนนั้นเหรอ? เขานั้นคือผู้เขียนตัวจริง?

มันตบหน้าเขาดังลั่นวงการ!

แม่ง!

ใบหน้าของไป๋เฉินเริ่มซีดเป็นและไม่สามารถพูดอะไรได้ เขามองไปที่เวทีพร้อมสีหน้าที่มืดครึ้ม "ซุนผิง เธออธิบายให้ฉันเดี๋ยวนี้"

ไม่เพียงแต่ไป๋เฉินเท่านั้น แต่คนที่ด่าว่าเย่เซิ่งเทียนพวกนั้นตอนนี้แทบรอมุดหายไป

นี่คือขายหน้าตัวเองแท้ๆ!!

ขายหน้าตัวเองไปหมดเลย!!

เราทุกคนนึกว่ามันเป็นผลงานของอาจารย์มิยาโมโตะ เลยประจบประแจงเขาอยู่ และต้องช่วยแก้แค้นให้อาจารย์มิยาโมโตะ!

ตอนนี้มันบอกเราว่าคนที่ถูกด่าว่าคนนั้นคือผู้เขียนงานนี้จริงๆ!!

ไอ้บ้าเอ๊ย!!

ซุนผิงที่บนเวทีก็หวาดกลัวเช่นกัน หากเป็นแบบนี้ เธอไม่ใช่ทำให้ชายหนุ่มขุ่นเคือง แต่ยังล่วงเกินอาจารย์มิยาโมโตะอีกด้วย!

ต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก ว่ากันว่างานเขียนนี้เหนือกว่างานเขียนก่อนหน้าทั้งหมดที่อาจารย์มิยาโมโตะเคยเขียน ยังบอกว่าเป็นตัวอย่างระดับสูงสุดของโลก แต่ที่จริงไม่ได้เขียนโดยอาจารย์มิยาโมโตะ เขาจะต้องอับอายแค่ไหน? ทำให้ชิอิจิโร่ มิยาโมโตะกลายเป็นตัวตลกในคืนนี้

"อาจารย์มิยาโมโตะ อย่ามาล้อเล่นนะ งานเขียนฉบับนี้ฉันเอมาจากคุณนะ"

ซุนผิงยิ้มอย่างแข็งกร้าว ซึ่งน่าเกลียดกว่าการร้องไห้ ถ้าหนังสือนี้เขียนโดยเด็กคนนั้นจริงๆ คืนนี้เธอคงทำให้หลายคนขุ่นเคือง!

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเข้าใจผิด ไป๋เฉินและคนอื่นๆ ก็จะไม่ขายขี้หน้า