ตอนที่ 227 หวางซีหยั่งเชิง

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เย่เซิ่งเทียนนอนอยู่ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่รอบ ๆ ปาก

เขาลืมตาขึ้น ซือซือกำลังนั่งอยู่บนท้องของเขา เอาเท้าตนเองใส่เข้าไปในปากของเขา และหัวเราะคิกคัก

"คุณพ่อ อย่านอนอีกเลย ลุกขึ้นได้แล้ว"

ซือซือตะโกนเสียงดัง

เย่เซิ่งเทียนกอดซือซือไว้ในอ้อมแขน จูบเธอแล้วกล่าวว่า "เจ้าตัวแสบ วันนี้เป็นวันเสาร์ หนูตื่นเช้าขนาดนี้ทำไม?"

ขนตายาวของซือซือขยับ เธอเงยหน้าขึ้นและกล่าวว่า "คุณพ่อ หนูอยากเล่นสกี หนูอยากออกไปเล่น คุณครูเป็นคนสั่ง"

หวางซีเดินเข้าไปและกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ "คุณครูมอบหมายการบ้าน ให้เด็กแต่ละคนไปหาใบไม้ที่แตกต่างกันสี่สิบชนิด เพื่อให้พวกเขารู้จักใบไม้แต่ละชนิด"

"ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ คุณครูเป็นคนสั่งค่ะ"

ซือซือพยักหน้าถ้วยความภาคภูมิใจ

"เอาล่ะ เอาล่ะ พ่อจะพาลูกไป ซีเอ๋อร์ วันนี้คุณไม่ต้องไปทำงาน ไปหาใบไม้เป็นเพื่อนลูกกันเถอะ"

เย่เซิ่งเทียนกล่าวด้วยความปวดหัว

ทุกวันนี้คุณครูก็เป็นแบบนี้ ทุกครั้งที่มอบหมายการบ้าน ความจริงแล้วเป็นการมอบหมายงานให้ผู้ปกครอง

ตอนนี้ยังไม่เป็นไร ซือซือยังเรียนแค่ชั้นอนุบาล ถ้าขึ้นประถม เดาว่าทุกครั้งที่ครูมอบหมายการบ้าน ที่บ้านต้องเกิดความวุ่นวายอย่างแน่นอน

"คุณพ่อ เร็วเข้า"

ซือซือหรี่ตาด้วยความเหยียดหยาม "หนูเป็นเด็กแต่ยังตื่นเช้า พ่อโตขนาดนี้แล้ว ยังตื่นสายอีก หน้าไม่อาย"

หลังจากล้างหน้าเสร็จแล้ว ครอบครัวของเย่เซิ่งเทียนสามคนก็ออกเดินทาง