ตอนที่ 243 ชีวิตก็เหมือนละคร ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการแสดง

เมื่อเห็นความเย็นชาบนใบหน้าของเย่เซิ่งเทียนแล้ว หวางหงตกใจจนเกือบฉี่ราด

เขาคำนวณผิด คิดว่าถ้าพา รอว์ลส์มาด้วย เย่เซิ่งเทียนจะไม่กล้าลงมือ

แต่ไม่นึกไม่ถึงว่าเย่เซิ่งเทียนจะใจกล้าขนาดนี้ และกล้าทำร้ายแม้กระทั่งรอว์ลส์! !

คนป่าเถื่อน!

คนบ้าคลั่ง!

หยิ่งยโสโอหัง!

กรอบแกรบ!

เย่เซิ่งเทียนเหยียบขาของหวางหง แต่มีรอยยิ้มจาง ๆ อยู่บนใบหน้าของเขา

"โอ๊ย----"

หวางหงจับต้นขาแล้วร้องด้วยความเจ็บปวด กลิ้งไปมาอยู่บนพื้น รอยยิ้มของเย่เซิ่งเทียน ทำให้เขาตกใจจนขวัญดีดีฝ่อ!

เขายิ้มให้คุณ แล้วเหยียบขาของคุณด้วยรอยยิ้ม และตอนนี้เขายังคงยิ้มอยู่!

ปีศาจ! !

เขาเป็นปีศาจ! !

เย่เซิ่งเทียนยังคงมองเขา

หวางหงรีบกล่าวว่า "ปล่อยผมไปเถอะ ปล่อยผมไปเถอะ ผมไม่กล้าอีกแล้ว ผมกลับไปแล้วจะให้คนถอนกำลังทันที ผมไม่กล้าแล้ว"

เย่เซิ่งเทียนมองไปที่รอว์ลส์

รอว์ลส์รู้สึกสั่นสะท้าน คนที่น่ากลัวที่สุดนั้นไม่ใช่คนประเภทที่สีหน้าดุร้าย แต่เป็นคนประเภทที่มีรอยยิ้มบนใบหน้าแล้วมาแทงคุณ!

ยิ้มไปยิ้มมา คุณก็ตายแล้ว!!

ยิ้มไปยิ้มมา คุณก็กลายเป็นคนพิการแล้ว!!

รอว์ลส์สะอึก และลืมสถานะว่าตนเองเป็นคุณชายผู้มั่งคั่งของตระกูลวิลเลียม และมองเย่เซิ่งเทียนด้วยความสั่น "ขอโทษ ผม......."

รอว์ลส์อธิบายอย่างรวดเร็ว สำหรับที่นี่แล้วสถานะของเขานั้นไม่มีประโยชน์อะไร!

กรอบแกรบ!

เสียงกระดูกหักทำให้คนรู้สึกหนังศีรษะชา ไม่มีใครคิดว่าเย่เซิ่งเทียนจะกำเริบเสิบสานขนาดนี้ ไม่เห็นแม้แต่คุณชายผู้มั่งคั่งของตระกูลวิลเลียมอยู่ในสายตา

"ไอ้เฉิง โยนพวกมันออกไป"