ตอนที่ 318 พ่อค่ะ พ่ออาศัยบารมีของแม่รังแกหนูเหรอ?

เมืองเฉียนถัง

"พ่อค่ะ ครูฟางหยวนยังไม่กลับมาเลยนะ"

ไม่ได้เจอครูฟางหยวนหลายวันแล้ว ซือซือไม่มีความสุข มุ่ยปากเล็กๆ ดวงตากลมโตแวววาวสดใส เต็มไปด้วยละอองน้ำ

ความรู้สึกของเด็กไร้เดียงสากว่าผู้ใหญ่ แม้ว่าผ่านไปช่วงหนึ่งจะลืมเรื่องนี้ แต่ก่อนหน้าที่ไม่ลืมนั้นก็เซ้าซี้มาก

การร้องไห้ เป็นอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดของเด็ก ตราบใดที่มุ่ยปาก อ้าปากแผดเสียงร้องขึ้นมา น้ำตาก็ไหลออกมา รับรองว่าทำให้คุณจนปัญญาแล้วก็สติแตก

"ไม่ต้องร้อง ไม่ต้องร้องแล้วนะ ครูฟางหยวนมีธุระต้องไปต่างจังหวัด ผ่านไปช่วงหนึ่งก็จะกลับมา"

เย่เซิ่งเทียนเริ่มปลอบโยนอย่างตื่นตระหนกตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ปวดหัวแล้ว ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้เด็กฟังยังไง

"หนูคิดถึงครูฟางหยวน"

ซือซือพูดอย่างน้อยอกน้อยใจ น้ำตาเม็ดโตทำให้ขนตายาวงอนแบกรับไม่ไหว ไหลลงมา

"ผ่านไปช่วงหนึ่งครูฟางหยวนก็กลับมาแล้ว ไม่ต้องร้องนะ ไม่ต้องร้องแล้ว"

เย่เซิ่งเทียนสงสาร และข่มขู่ว่า: "อย่าร้องไห้เด็ดขาด เดี๋ยวแม่กลับมาจะโกรธเอาได้"

ซือซือพูดอย่างไม่พอใจว่า: "พ่อค่ะ ทำไม ทำไมพ่อต้องหาภรรยาที่ดุแบบนี้ด้วย เธอยังตีหนูด้วย เปลี่ยนแม่ให้หนูได้มั้ยค่ะ"

เย่เซิ่งเทียนมีความสุขในทันที

ซือซือจ้องมองเย่เซิ่งเทียนสักพัก จู่ๆก็ถอนหายใจ ทำหน้าบึ้ง บ่นพึมพำ: "ช่างเถอะ พ่อขี้ขลาดขนาดนี้ แม่โกรธ พ่อก็กลัวแล้ว พ่อไม่ได้เรื่องจริงๆ กลัวภรรยา ไม่ใช่ลูกผู้ชายเลยสักนิด"

ร่างกายของเย่เซิ่งเทียนแข็งทื่อ รู้สึกได้ทันทีว่าลูกสาวคนนี้ไม่น่ารัก เด็กบ้านี่ อายุน้อยๆ ทำไมแทงใจขนาดนี้น่ะ?

ซือซือก็พูดอีกว่า: "พ่อ พ่อชอบเอามาแม่มาขู่หนู นี่ก็คือ คืออาศัยบารมีของแม่รังแกหนูเหรอ? เดี๋ยวแม่กลับมา พ่อก็รินน้ำให้กับแม่ ถือกระเป๋าให้ ในการ์ตูนบอกว่านี่ก็คือสุนัขรับใช้ พ่อ พ่อเป็นสุนัขรับใช้ของแม่เหรอ? หนูก็จะให้พ่อเป็นสุนัขรับใช้ของหนูด้วยเหมือนกัน ได้มั้ยค่ะ?"

เย่เซิ่งเทียนไม่พอใจ ไม่อยากพูดอะไร

ทำได้เพียงแค่ปลอบตัวเองในใจ: อย่าโกรธ ลูกแท้ๆ ลูกแท้ๆ

ในไม่ช้า ซือซือก็ลืมไปว่าตัวเองร้องไห้ทำไม ตามตื๊อเย่เซิ่งเทียนอย่างมีความสุข ต้องการให้เย่เซิ่งเทียนเป็นสุนัขรับใช้ของเธอ และเล่นได้สนุกสนานมาก

ตอนที่หวางซีกลับมา ในบ้านถูกซือซือและเย่เซิ่งเทียนทำให้รกรุงรังไปหมด เย่เซิ่งเทียนกำลังคลานอยู่บนพื้นเห่าเหมือนกับสุนัข ซือซือหัวเราะจนกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น