ตอนที่ 371 ความเกลียดชังนี้จะต้องขจัดอย่างใด!

"ฉันควรทำอย่างไรดี?"

หยูฝานยิ้มอย่างขมขื่น เขาไม่เคยคิดว่า ลูกนอกสมรสของตระกูลเย่ จะบังคับจนตัวเองต้องอยู่ในสถานะนี้ได้

"หลิวว่านจวิน มึงแม่งสร้างความเดือดร้อนให้กูมากจริงๆ"

เขารู้อย่างชัดเจนว่า ในบริเวณใกล้เคียงกับเมืองเฉียนถัง จะไม่มีคู่ค้ายอมร่วมมือกับบริษัทหัวหยวนอีกต่อไป เพราะคู่ค้าทั้งรายใหญ่และรายย่อยในพื้นที่แถบนี้ อยู่ในมือของเขาทั้งหมด

งั้นมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือ คุณท่านของตระกูลหลี่แห่งเกาะดาวช่วยเหลือบริษัทหัวหยวน

เมื่อพิจารณาจากความเคารพที่หลี่เย่าจู่มีต่อเย่เซิ่งเทียน มันจะต้องเป็นเพราะเขาแล้วแน่ๆ

"ทำเรื่องไม่สำเร็จยังเสียกำลังไปมากมาย ตอนนี้ฉันก็มีเพียงทางเดียวแล้วเท่านั้น!"

สายตาของ หยูฝานแน่วแน่มากขึ้นอย่างช้าๆ และเขาก็ไปหาเย่เซิ่งเทียนอีกครั้ง

ในเวลานี้ ในบ้านมีเพียงเย่เซิ่งเทียนอยู่คนเดียว และเมื่อเขาเห็นข่าวในโทรศัพท์มือถือของเขา เขาก็อดที่จะเยาะเย้ยไม่ได้ "หลิวว่านจวิน มึงมันรนหาที่ตายจริงๆ เลยนะ กูไม่ได้ไปหามึง แต่มึงกลับลงมือก่อน อยากจะจบบริษัทหัวหยวนงั้นเหรอ? กูจะคอยดูว่า มีจะมีความสามารถมากแค่ไหนกัน!

"ในช่วงปีนั้น พวกมึงทำให้กูกับแม่ต้องสิ้นหวังเพียงใด ตอนนี้กูก็จะพาคุณไปสู่ทางตันทีละขั้น ทำให้พวกมึงก็ได้ลองสัมผัสกับความสิ้นหวังแบบที่แม่และกูเคยได้รับในตอนนั้น! อย่าเพิ่งรีบร้อนไป พวกมึงก็จะได้สัมผัสกับความรู้สึกที่ตายทั้งเป็นแบบนั้น!"

เย่เซิ่งเทียนกำหมัดแน่น

เขาในตอนนี้ มันง่ายเกินไป สำหรับเขาที่จะจัดการกับหลิวว่านจวินและตระกูลเย่ เขาเพียงออกคำสั่งไป มันก็จะถูกทำลายในทันที

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น มันก็ง่ายดายเกินไปสำหรับพวกเขาไปแล้ว!

ย้อนกลับไปตอนนั้น เขากับแม่ต้องคุกเข่าอยู่กลางสายฝนเพื่อขอความเมตตา แต่เย่ห้าวแทบจะทุบตีแม่ของเขาจนตาย จากการยุยงของหลิวว่านจวิน!

ในตอนนั้น แม่ของเขาพาเขาไปหาเย่ห้าวอย่างลับๆ แม่คิดว่าเย่ห้าวอย่างน้อยจะจัดการแม่ลูกพวกเขา แต่เธอไม่ได้คาดคิดว่า ไอ้สัตว์นรกเย่ห้าวคนนั้น ไม่เพียงแต่ไม่สนใจ กลับทุบตีเธอเกือบตาย และยังเอาเงินสดและบัตรธนาคารทั้งหมดของแม่ไปอีกด้วย

เพราะหลิวว่านจวินบอกว่า จะปล่อยให้แม่ลูกพวกเขาอดตายอยู่ในเมืองหลวง!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ในดวงตาของเย่เซิ่งเทียนก็แดงก่ำ และความบ้าคลั่งในร่างกายของเขาไม่สามารถระงับได้อีกต่อไป

นี่ คือปีศาจในใจของเขา!

เขาจะไม่มีวันลืมความสิ้นหวังแบบนั้นได้ ไม่มีวันลืมความหิวโหยแบบนั้น